اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٣٠٥ - من كلام الحكماء و الدعاة

بهرجة لا تجوز، و زائفة لا تقبل. هكذا المفتخرون بآبائهم اذا سافروا الى البلدان النائية، و عاشروا الامم الجاهلة بفضل آبائهم، بقوا صفارا من الفخر، و عراة من الشّرف، فتحيّروا، كانّ الفخر سرق منهم او تخلّف، فى الرحال‌[١] عنهم. ترجمه: كسانى كه بر پدران خود فخر كردند در شهرهاى خود، مانند درمها باشند كه بمهر بعضى از پادشاهان زده باشند، تا كه در آن مملكت روان باشند[٢]، و رعيت بآن با يكديگر معاملت ميكنند و چون از آن ملك بيرون شوند، و بطرفى از اطراف افتند، نبهره‌[٣] باشند و روايى نيابند[٤] و ناسره شمرند. همچنين اهل فخر بپدران چون بشهرهاى دور شوند، و باكسان معاشرت كنند كه نه فضل‌[٥] پدران ايشان بشناسند، از فخر خالى باز مانند، و از شرف عارى شوند. پس متحير بمانند، گويى فخر ايشان ازيشان بدزديدند، يا شرف در منزل‌گاه باز گذاشتند.

(٣١) ثمرة الكبر البغض الى النّاس، و ثمرة العجب السّخط، و ثمرة الحقد التّعب. ترجمه: ميوه كبر دشمن رويى بود بنزديك‌[٦] مردم، و ثمره عجب اندك شمردن چيزها، و ثمره حقد رنج بود.

(٣٢) و قال حكيم لرجل مدلّ بشرف، لعمرى انّك اوّل، و لكن ليس لاوّلك آخر. ترجمه: حكيمى مردى را گفت كه بشرفى ناز ميكرد

[١]اصل: الرجال.

[٢]اصل: باشد روان باشند.

[٣]اصل: ببهره.

[٤]اصل: روانى نيابد.

[٥]در اصل بجاى «نه فضل» دارد «تفضل».

[٦]اصل: و بنزديك.