اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٣٢١ - الباب الثلثون فى رذائل البخل و الشح و الامساك

(٩) لا يدخل الجنّة بخيل، و لا خبّ و لا خائن، و لا سيّى‌ء الملكة، و لا جبّار[١]، و لا منّان. ترجمه: در بهشت نشود بخيل، و نه حيلت آور، و نه خاين، و نه كسى كه زير دست را بد دارد، و نه متكبر، و نه منت نهنده.

(١٠) البخل شجرة تنبت فى النّار، فلا يلج فى النار الّا بخيل.

اىّ داء ادوى من البخل. ترجمه: بخل درختى است از دوزخ رسته، پس در دوزخ نشود الا بخيل. كدام درد سخت‌تر از بخل.

(١١) السّخىّ الجهول احبّ الى اللّه من العالم البخيل. لا يجتمع الشّحّ و الايمان فى قلب عبد. ترجمه: سخى نادان بنزديك خدا از عالم بخيل دوست داشته‌تر بود. بخل و ايمان در دل يك بنده جمع نيايد.

(١٢) لا ينبغى للمؤمن ان يكون بخيلا، و لا جبانا. ترجمه:

نشايد كه مؤمن بخيل بود، و نه بد دل.

(١٣) قتل رجل على عهد رسول اللّه، فقالت‌[٢] باكية تبكيه‌[٣]:

وا شهيداه! فقال النّبى عليه السّلام: و ما يدريك انّه شهيد؟ فلعلّه قد كان يتكلّم فيما لا يعنيه، او يبخل بما لا ينقصه. ترجمه: در عهد پيمبر مردى را بكشتند، زنى برو ميگريست و ميگفت: وا شهيداه! پيمبر گفت:

[١]اصل: جبار، در مجموعه ورام ص ١٥٧: خبال.

[٢]اصل: قال.

[٣]اصل: تبكية.