اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ١٨٩ - الباب الثامن عشر فى آفات الحرص و الطمع

(٤)وَ يا قَوْمِ! أَوْفُوا الْمِكْيالَ وَ الْمِيزانَ بِالْقِسْطِ، وَ لا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْياءَهُمْ، وَ لا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدِينَ! بَقِيَّتُ اللَّهِ خَيْرٌ لَكُمْ، إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ‌. ترجمه: اى قوم! ترازو و پيمانه براستى و تمامى بدهيد، و حق مردمان كم مدهيد و در زمين فساد مكنيد! كه بركات و خيرى كه خدا دهد، شما را بهتر از آن باشد، اگر مؤمنيد.

(٥) من مشى منكم الى طمع فليمش رويدا! تفرّغوا من هموم الدّنيا ما[١] استطعتم. ترجمه: هر كه از شما بطمعى ميرود گو آهسته‌تر رو! كه از غمهاى دنيا فراغت طلبيد چندانكه توانيد.

(٦) انظروا الى من هو اسفل منكم، و لا تنظروا الى من هو فوقكم! فانّه اجدر ان لا تزدروا نعمة اللّه عليكم. ترجمه: بكسى نگريد كه فروتر شما بود، بكسى منگريد كه بالاتر شما بود! چه اين نوع سزاوارتر، [كه‌] با نعمت خداى بر خود عيب مكنيد و ناقص شمريد.

(٧) اجملوا فى طلب الدّنيا! فانّ كلّا ميسّر لما خلق له.

كاد الفقر ان يكون كفرا. ترجمه: طلب دنيا بر وجه احسن كنيد! كه هر يك از شما ساخته آن باشد كه او را بسوى آن آفريده‌اند. درويشى خواست كه از ناسپاسى كفر شود.

[١]اصل: من‌