اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ١٩٠ - الباب الثامن عشر فى آفات الحرص و الطمع

(٨) استعف من السئوال ما استطعت! انّ المسألة لا يحل الّا لفقر مدقع او غرم مقطع. ترجمه: از سئوال دورى كن چندانكه توانى! سئوال حلال نشود الا [با] درويشى سخت يا غرامتى صعب.

(٩) ما فتح امرؤ على نفسه باب مسألة الّا فتح اللّه عليه سبعين بابا من الفقر. ترجمه: هيچ مرد در سؤال بر خود نگشايد الا كه خداى هفتاد در از درويشى برو بگشايد.

(١٠) ما يزال المسئلة بالعبد حتّى يلقى اللّه و ما فى وجهه مرعة[١].

ترجمه: هميشه بنده سئوال ميكند تا بخداى رسد و بر روى او گوشت نمانده باشد.

(١١) مسألة الغنىّ نار، و مطل الغنىّ ظلم. خيار المؤمنين القانع، و شرارهم الطّامع. ترجمه: سؤال توانگر دوزخ بود، و دفع دادن او در قرض ظلم. بهترين مؤمنان قانع‌ترين بود، و بدترين طامع‌تر.

(١٢) استعيذوا باللّه من طمع يهدى الى طبع‌[٢]. الغنى اليأس عمّا فى ايدى النّاس‌[٣]. ترجمه: پناه گيريد از طمعى كه ادا كند بزنگار گرفتن دل. توانگرى نوميدى بود از آنچه در دست مردمان باشد.

(١٣) الاربّ مكرم لنفسه و هو لها مهين، الاربّ مهين لنفسه‌

[١]المرعة: الشحم.

[٢]اصل: طمع.

[٣]حلية الاولياء ابو نعيم اصفهانى ٥: ١٣٦.