اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٢٤٣ - الباب الثالث و العشرون فى مضرة هفوات اللسان

(١٩) و اجعل ما اجرى على لسانى من لفظة فحش او هجر او شتم عرض او شهادة باطل او اغتياب غائب او سبّ حاضر و ما اشبه ذلك نطقا بالحمد لك و اغراقا فى الثّناء عليك‌[١]. ترجمه: خدايا چيزى كه بر زبان من خواهد رفت از لفظى فحش، يا بيهوده، يا دشنام عرضى، يا گواهى باطلى، يا غيبتى، يا دشنام حاضرى، يا آنچه بدين ماند، آن را با شكر خود گردان، و يا آنكه بجاى آن در ثناى تو مبالغت كنم.

(٢٠) ايّاكم و الغيبة! فانّها[٢] ادام كلاب النّاس. و فى نسخة:

لعوق كلاب النّار. ترجمه: از غيبت بپرهيز! كه آن نان خورش سگان مردم بود، يعنى: مردم سگ طبع. و در نسخه‌اى: از آن سگان دوزخ.

(٢١) متى نسب الى عامّة آل رسول اللّه، فضلا عن خاصّتهم او الى خاصّتهم، فضلا عن ائمّتهم و سادتهم السّفه و الخنى‌[٣] و البذاء و خفّة الحلوم؟! ترجمه: كى با عوام آل پيغمبر حواله كردند، تا بخواص ايشان چه رسد يا بخواص حواله كردند، تا بائمه و سادات ايشان چه رسد سفاهت و فحش بسيار گفتن و سبكسارى؟! يعنى: در بندگان ايشان اين خصلتها نباشد.

(٢٢) توبة المفترى ان يكذّب نفسه، و يذكر ذلك للنّاس،

[١]صحيفه كامله (دعاؤه فى مكارم الاخلاق ص ١٠٦)- در متن ما بگواهى ترجمه يابد «ما اجرى» را بطريق مجهول خواند ولى در صحيفه فعل «اجرى» معلوم است و فاعل آن شيطان.

[٢]اصل: فاكها.

[٣]اصل: الخناء.