اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٢١٣ - الباب العشرون فى الامانة و الاحتراز من الخيانة

كشيده در آتش. سوگند[١] با بزه بود و [يا] پشيمانى آرد، يعنى: [سوگند] دروغ با بزه بود، و راست ندامت آرد.

(١٢) اليمين الكاذبة منفقة للسّلعة ممحقة للبركة. اليمين الفاجرة تدع الدّيار بلاقع. ترجمه: سوگند بدروغ متاع را روا كند، و بركت نيست كند. سوگند بدروغ سرايها را بيابانها گرداند.

(١٣) انّ روح القدس [نفث‌] فى روعى: انّ نفسا لن تموت حتّى تستكمل رزقها، الا فاتّقوا اللّه، و اجملوا فى الطّلب! ترجمه: روح القدس در دل من داد كه: هيچ نفس نميرد تا روزى خود بتمامت بنستاند، از خدا بپرهيزيد و طلب نيكويى كنيد!

(١٤) الامانة غنى و امان، و الخيانة سبب الخزى و الهوان.

ترجمه: امانت توانگرى و ايمنى بود از عذاب، و خيانت سبب رسوايى و خوارى.

(١٥) الامانة ان لا يخالف سريرة علانية، السّلامة مع الاستقامة.

ترجمه: امانت آن بود كه پنهان و آشكارا يكسان بود، سلامت با[٢] راستى بود.

(١٦) ظنّ العاقل كهانة، و راس السّخاء تادية الامانة. ترجمه:

ظن عاقل كهانت بود، و سر جوانمردى امانت بوده.

(١٧) لا تخن من خانك، و لا تذع سرّ من اذاع سرّك، و لا تطلب مجازاة اخيك، و ان خسأ ترابا بفيك! ترجمه: خيانت مكن با آنكس كه‌

[١]اصل: سوگند دروغ.

[٢]اصل: نا.