اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٢٠٣ - الباب التاسع عشر فى فضل الفقر على الغنى

لا، بل قيراطين. ثمّ قال: انتم تريدون الاكثر و انا اريد الاقل.

ترجمه: من نمى‌خواهم كه مرا مانند كوه احد زر باشد، و آن همه در راه خدا صرف كردمى، و آن روز كه بمردمى از من دو قيراط بيش نمانده بودى. گفتند:

[يا] دو قنطار، يعنى: دو پوست گاو پر زر گفت: نه، دو قيراط. پس گفت: شما بيشتر ميخواهيد و من كمتر.

(١٣) يؤتى برجل يوم القيمة، و جمع مالا من حرام، و انفقه، فى حرام، فيقال‌[١]: اذهبوا به الى النّار! و يؤتى برجل، و قد جمع مالا من حلال، و انفقه فى حرام، فيقال: اذهبوا به الى النّار! و يؤتى برجل جمع مالا من حرام، و انفقه فى حلال، فيقال: اذهبوا به الى النّار! و يؤتى برجل جمع مالا من حلال، و انفقه فى حلال، فيقال له:

قف! لعلّك اضررت فى طلب هذا بشيى‌ء ممّا فرضت عليك، او فرّطت فى شيى‌ء من عبادتى. فقال: لا يا ربّ! كسبت من حلال، و انفقته فى حلال، و لم اضيّع شيئا ممّا فرضت. فيقال: لعلّك اختلت فى هذا المال فى شيى‌ء من مركب او ثوب باهيت به. فيقول: لا يا ربّ! لم اختل و لم اباه فى شيى‌ء. فيقال له: لعلّك منعت حقّ احد من الفقراء.

فيقول: لا يا ربّ! ما ضيّعت حقّا امرتنى ان اعطيه. قال: و يجى‌ء

[١]اصل: فيقال به.