اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٢١١ - الباب العشرون فى الامانة و الاحتراز من الخيانة

الباب العشرون فى الامانة و الاحتراز من الخيانة

الآيات (١)فَإِنْ أَمِنَ بَعْضُكُمْ بَعْضاً، فَلْيُؤَدِّ الَّذِي اؤْتُمِنَ أَمانَتَهُ وَ لْيَتَّقِ اللَّهَ رَبَّهُ‌! ترجمه: اگر بعضى از شما بعضى را امين سازد، امانت باز سپارد، و از خداى بترسد!

(٢)إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَماناتِ إِلى‌ أَهْلِها. ترجمه: در صفت مؤمنان گويد: آنانكه امانتها و عهدها نگاه دارند، خداى شما ميفرمايد كه: امانتها با خداوند سپاريد.

(٣)وَ لا تُجادِلْ عَنِ الَّذِينَ يَخْتانُونَ أَنْفُسَهُمْ! إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ مَنْ كانَ خَوَّاناً أَثِيماً. يَسْتَخْفُونَ مِنَ النَّاسِ، وَ لا يَسْتَخْفُونَ مِنَ اللَّهِ، وَ هُوَ مَعَهُمْ‌. ترجمه: پيكار مكن از كسانى كه خيانت ميكنند با نفس خود! كه خدا خاين بزه كار را دوست ندارد. از مردمان پنهان ميكنند خيانت، و از خدا پنهان نمى‌كنند، و خدا با ايشان است.

(٤)وَ لا تَكُنْ لِلْخائِنِينَ خَصِيماً! إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْخائِنِينَ‌. ترجمه:

پيكار خاينان مكن! كه خدا خاينان را دوست ندارد.