اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ١٨٠ - الباب السابع عشر فى معائب جمع المال

ترجمه: يكى گفت: اى رسول خداى! چرا مرگ دوست نميدارم؟! گفت: هيچ مال دارى؟ گفت: دارم. گفت: مال پيش بفرست تا مرگ را دوست دارى، كه دل مرد هميشه با مال بود، اگر از پيش بفرستد خواهد كه بر عقب برود بزودى، و اگر بازگيرد خواهد كه خود نيز بايستد.

(١٢) اذا مات العبد، قالت الملئكة: ما قدّم؟ و قال النّاس: ما اخّر؟[١] ترجمه: چون بنده بميرد فرشتگان گويند: چه از پيش بفرستاد؟

و مردمان گويند: چه باز پس گذاشت؟

(١٣) تعس عبد الدّينار، تعس عبد الدرهم، تعس، و لا ينتعش‌[٢]! ترجمه: هلاك بادا بنده دينار، هلاك بادا بنده درم، هلاك بادا، و هرگزش انتعاش مبادا!

(١٤) المال مادّة الشّهوات، العلم خير من المال، لانّ العلم حاكم و المال محكوم عليه. ترجمه: مال ماده آرزوها است، علم از مال بهتر، كه علم حاكم است و مال محكوم عليه است.

(١٥) العلم يحرسك، و انت تحرس المال، المال تنقصه النّفقة، و العلم يزكوا على الانفاق. ترجمه: علم تو را نگاه دارد، و تو مال [را] نگاه‌دارى، مال از نفقه كردن كم شود، و علم از نفقه كردن زيادت شود.

(١٦) من كرم عليه نفسه، هان عليه ماله. حسن التّدبير مع‌

[١]مجموعه ورام ص ١٤٢.

[٢]اصل: تنعش- مجازات نبويه ص ٢٠٦.