اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٣٩٩ - من كلام الحكماء و الدعاة

كه بزرگوار باشد، و بزرگ همت، و عزيز نفس، و با عقل و خرد، و نگاه دارنده اسرار.

(٢٥) قضاء حقّ المحسن ادب للمسيى‌ء، و عقوبة المسيى‌ء حسن جزاء المحسن. ترجمه: حق گذاردن نيكو كار ادب بد كردار بود، و عقوبت بدكردار حق گذاردن نيكوكار.

(٢٦) انفس ما يتباذل النّاس بينهم ثلثة: المال عند الحاجة، و الرأى عند المشورة، و بذل النّفس عند اليأس. ترجمه: نفيس‌ترين چيزى كه مردمان با يكديگر بذل كنند سه چيز است: مال در وقت حاجت، و راى در وقت مشاورت، و بذل نفس در جهاد و سختى.

(٢٧) اسعد الحزمة بثمرة الحزم من جمع الى حزمه عزما.

الحزم حفظ ما كلّفت و ترك ما كفيت. ترجمه: نيكبخت‌ترين حازمان از ثمره حزم خود، كسى بود كه با حزم بهم عزم جمع كند. و حزم حفظ آن چيز بود كه بدان مكلف باشى، و ترك آنچه كفايت كرده‌اى.

(٢٨) ان ابتليت مجاورة عدوّك فعليك بالحذر فى عملك.

و املأ قلبك جرءاة. و عليك ان تصادق اصدقاءه، و تواخى اخوانه، [و تعادى اعدائه، حتّى‌] تعرف غرائزه. ترجمه:

چون بحرب دشمن مبتلا شوى، بر تو باد كه حذر كنى از كار خود. و دل پر از دليرى دارى. و [بر تو باد كه‌] با دوستان او دوستى كنى، [و با برادران او برادرى‌]