اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٢٣٥ - من كلام الحكماء و الدعاة

بود. خاموشى‌[١] از حكمت بكار نيايد، چنانكه سخن گفتن با جهل بكار نيايد.

(٣٠) اتوب اليك من كلّ ما خالف ارادتك او زال عن محبّتك.

ترجمه: توبه ميكنم خدايا از آنچه مخالف خواست تو باشد، يا خلاف محبت تو.

(٣١) من خطرات قلبى، و لحظات عينى و حكايات لسانى‌[٢].

ترجمه: دور افكن انديشه‌هاى دل من، و نگرستنهاى چشم من، و سخنهاى زبان من.

(٣٢) غضّوا العيون، و كفّوا الاسنة! اغمدوا السنتكم! فانّها امضى من السّيوف على اعناقكم. ترجمه: چشمها خوابانيده داريد، و زبانها از گفتن باز داريد! زبانها در نيام كنيد! كه زبان بر گردن شما از شمشير گذران‌تر باشد.

من كلام الحكماء و الدعاة

(٣٣) عيب سقراط بقلّة الكلام، فقال: انّ اللّه خلق لى اذنين و لسانا لاسمع ضعفى ما اقول، و انتم تتكلّمون باكثر ممّا تسمعون.

ترجمه: سقراط را باندك سخنى عيب كردند. گفت: خداى مرا دو گوش و يك زبان بداده است، تا دوبار چندانكه بگويم بشنوم، و شما بيش از آنكه ميشنويد ميگوييد.

[١]خواموشى. (مانند پيش)

[٢]بندهاى ٣٠ و ٣١ يك جمله ناتمامى است از صحيفه كامله (دعاؤه فى ذكر التوبة و طلبها ص ١٦٢) اصل: تؤمن من خطرات ...