اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٣٦ - الباب الرابع فى الاتحاد و الاتفاق و التوقى من الكبر و النفاق

امنا و ايمانا. ترجمه: كورترين كوريها گمراهى بود بعد از هدايت. هر كه صاحب بدعتى را خوار گرداند خدا دل [او را] پر ايمنى و ايمان كند.

(١٣) من احدث فى امرنا هذا ما ليس منه فهو ردّ. شرّ الامور محدثاتها.

ترجمه: هر كه در كار ما چيزى محدث [كند] كه نبوده باشد رد كند. بدترين كارها محدث‌ترين بود.

(١٤) من نزع يده من الطّاعة لم يكن له يوم القيامة حجّة. ترجمه: هر كه دست از فرمان ده خود بيرون كشد او را بقيامت حجتى نباشد.

(١٥) المسلمون يد واحدة على من سواهم. ذو الوجهين لا يكون عند اللّه وجيها. ترجمه: جمله كسانى كه تسليم كرده باشند يكدست‌اند بر مخالفان خود.

دو روى را بنزديك خدا آب‌رويى نباشد.

(١٦) لا ينبغى لذى الوجهين ان يكون امينا عند اللّه. ترجمه: نشايد كه دو روى را بنزديك خدا امين شناسند.

(١٧) من كان ذا اللّسانين فى الدّنيا، جعل له يوم القيامة لسانان من نار.

ترجمه: هر كه او را درين جهان دو زبان باشد، روز قيامت او را از آتش دو زبان كنند.

(١٨) ليس مع الخلاف ايتلاف. ازالة الجبال الرّواسى أيسر من تأليف القلوب القواسى. ترجمه: با مخالف الفت نتوان بود، كوههاى بلند و سخت از جاى ببردن آسان‌تر از تاليف دلهاى سخت.

(١٩) الخلاف يهدم الرّأى، القطيعة خلق لئيم. ترجمه: خلاف رايها را هدم كند، از يكديگر ببريدن خلق لئيمانه بود،

(٢٠) الوفاء لأهل الغدر غدر عند اللّه، و الغدر لاهل الغدر وفاء عند اللّه.