اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ١٩ - الباب الثانى فى النبوة و الامامة و خلو الزمان عنه

و نهج العالمين. ترجمه: بار خدايا! تو دين خويش را قوت داده‌اى در هر روزگارى بامامى كه او را نشان كرده‌اى در ميان بندگان خود، و موضع نور و هدايت در شهرهاى خود، بعد از آنكه رسن او در رسن خود پيوستى، و او را وسيلت رضاى خود گردانيدى، و طاعت او فريضه كردى، و از معصيت او را حذر فرمودى، و بفرمان بردارى او فرمان دادى، و از نافرمانى او نهى كردى، هيچكس بر او تقدّم نتواند گرفت، و از او باز پس نتواند ماند، و او باشد نگاه‌دار پناه گيرندگان، و پناه‌گاه مؤمنان، و دست آويز جويندگان، و راه راست عالميان.

(١٧) اخترتهم لامرك، و جعلتهم خزنة علمك، و حفظة دينك، و خلفائك فى ارضك، و حججك على عبادك، و طهّرتهم من الرّجس تطهيرا بارادتك، و جعلتهم الوسيلة اليك، و المسلك الى جنّتك. ترجمه: ايشانرا بسوى امر خود اختيار كرده‌اى، و خازنان علم و حافظان دين خود كرده‌اى، و خلفاء زمين، و حجّتان تو بر بندگان تو، و ايشان را از پليدى و دنس پاك گردانيده‌اى بارادت خويش، و ايشانرا وسيلت معرفت خود، و راه بهشت خود گردانيده‌اى.

(١٨) فختم بنا جميع من ذرأ و برأ، و جعلنا شهداء على من جحد، و كثّرنا بمنّه على من قلّ. ترجمه: خداى بما ختم كرد آفرينش خود، يعنى انتهاى همه بما است، و ما را گواه گردانيد بر كسانى كه جحود كنند، و ما را بسيار گردانيد بنعمت خويش بر كسانى كه اندك باشند.

(١٩) انا سبت السبوت و دهر الدّهور. نحن اناس سرمديّون و شيعتنا منّا، [ترجمه: من سبت سبتها و دهر دهرهايم، ما مردمى سرمدى هستيم و پيروان ما از ما هستند]

(٢٠) اللّه واحد احد ليس كاحاد العدد، و قد افرد بالرّياسات و تدبير جميع‌