اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٣٦١ - من كلام الحكماء و الدعاة

و قد يكون من قلّة احتماله دالّة[١] اخوانه. ترجمه: از انوشروان پرسيدند كه: مردى بهجر دوستان مبتلا شده است، علت آن چه تواند بود؟ گفت:

يا از آن‌[٢] بود كه وفا نكند با ايشان، و خود تحمل آن نكند ازيشان كه ايشان ازو تحمل كنند و يا از آن بود كه وثوق و اعتماد ايشان را احتمال نكند.

(٦٠) ما كتمته من عدوّك فلا[٣] تظهر عليه صديقك. ترجمه:

آنچه از دشمن بپوشى بر دوست ظاهر مكن.

(٦١) لا تثقنّ بمودّة اتتك بغتة. ترجمه: بر دوستى كه ناگاه خيزد اعتماد مكن.

(٦٢) الضّرب من صديقك خير لك من القبلة من عدوّك. ترجمه:

زدن دوست تو را بهتر از بوسه دادن دشمن.

(٦٣) ليس تحسّر العاقل على الصّديق، لانّه [ان‌] كان فاضلا يزيّن به، و ان كان جاهلا راض حلمه من جهله. ترجمه: عاقل هرگز بر دوست زيان نكند، از جهت آن‌كه اگر دوست فاضل بود بدو آراسته شود، و اگر جاهل بود حلم او بجهل او مرتاض ميشود.

(٦٤) و انّما[٤] نظر فيثاغورس الى رجلين لا يكادان يفترقان، فقال: اىّ قرابة[٥] بينهما؟! قيل له ليس بينهما قرابة، و لكنّهما[٦] متصاقبان. قال: فلم صار احدهما فقيرا و الآخر غنيّا[٧]؟!

[١]الدالة: ما تدل (تثق) به على صديقك.

[٢]اصل: ازو.

[٣]اصل فلما.

[٤]اصل: دائما.

[٥]اصل: اى شى‌ء قرابة.

[٦]اصل: اكنهما.

[٧]چنين سخنى در السعادة و الاسعاد عامرى ص ١٤٨ از ديوجانس آورده شد.