اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٧٧ - الباب الثامن فى الدعاء و الصدقة و فوائدهما

(١٢) صدقة السّر تطفى‌ء غضب الرّب، الصّدقة تطفى‌ء الخطيئة كما يطفى‌ء الماء النار. ترجمه: صدقه پوشيده خشم خدا بنشاند، صدقه گناه بنشاند چنانكه آب آتش [را].

(١٣) خير الصدقة ما كان عن ظهر غنى. من كنوز البرّ كتمان المصائب و الأمراض و الصّدقة. ترجمه: بهترين صدقه آن بود كه از توانگرى باشد، يعنى عيال را محتاج نگرداند. از گنجهاى نيكى و نيك مردى است پوشيده داشتن مصيبتها و بيماريها و صدقه.

(١٤) ما نقص مال من صدقة. المؤمن فى ظلّ صدقته حتّى يقضى بين النّاس.

ترجمه، هيچ مال از صدقه نقصان نپذيرد. مؤمن در سايه صدقه خود بود تا ميان مردم حكم كنند، يعنى: آخرت.

(١٥) فى كلّ كبد حرىّ اجر. المتعدّى‌[١] فى الصّدقة كمانعها. استنزلوا الرّزق بالصّدقة. ترجمه: در هر جگرى تشنه مزدى است، يعنى: بآب دادن. كسى كه صدقه از حد ببرد چون كسى بود كه ندهد، يعنى: عيال محروم كند. روزى بصدقه فرود آورند.

(١٦) هديّة اللّه الى المؤمن السّائل على بابه. للسّائل حقّ و لو جاء على فرس.

ترجمه: هديه خدا درويش مؤمن بود كه بدر او شود[٢]. خواهنده را حقى باشد و اگر بمثل بر اسبى آيد.

(١٧) اللّهمّ عجّل كلّ منفق خلفا، و كلّ ممسك تلفا! افضل الصّدقة ان تعين بجاهك من لا جاه له. ترجمه: خدايا زود عوض نفقه كننده باز ده، و مال ممسك‌

[١]اصل: المغتذى.

[٢]گويا چنين بايد ترجمه شود: هديه خدا بسوى مؤمن درويشى بود كه بدر او شود.