اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٤٩١ - من كلام الحكماء و الدعاة

و قال السّابع: انّى بجد[١] حيران فى امر هذا الانسان كيف يستفنيه البقاء و كيف يستبقيه الفناء؟!

و قال الثّامن: [ما اشدّ] ما يتكلّم‌[٢] اللّيل و النّهار لو استمع اليهما و فهم عنهما و قبل منهما[٣]!

و قال التّاسع: كيف تنتفع بالنّصيحة و انت مقيم فى فضيحة؟!

و قال العاشر: ليتنى وقفت على ما فات نفسى مغناها الأوّل، حتّى جاءت الى ههنا تطلبه! و لمّا لا يوجد الشّى‌ء فى معدنه كيف لا يرجى فقدانه فى غيره!

لمّا خرج الحكيم قصّوا عليه القصّة، فقال: لقد منحتم شريفا فلا تخسّوه‌[٤]، و أعطيتم عزيزا فلا تخدعنّ عنه!

ترجمه: شاگردان حكيمى از حكماى پيشين بر در سراى او جمع آمده بودند، و حكيم دير بيرون مى‌آمد، گفتند: بياييد تا كلمه‌اى چند مرسل بگوييم! و چون حكيم بيرون آيد برو عرضه كنيم.

اول گفت: تمام گمراهيست اى مردم كه تو بر خدا اعتماد نميكنى!

دويم گفت: مردم بفطرت ناقص خود چگونه خدا را بشناسند، بل باين شواهد روشن چگونه او را انكار كنند!

[١]اصل: لجد.

[٢]اصل: يتكلما.

[٣]اصل در اين سه جا ضمير مفرد است.

[٤]اصل: فلا تخسسوه.