اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ١٥٣ - الباب الخامس عشر فى مذمة الدنيا

من دوستى دنياى دون بيرون بر، كه مرا از تو باز ميدارد، و از طلب وسيلت و تقرب بتو مشغول ميكند.

(٣٣) اذا اقبلت الدّنيا على احد اعطته محاسن غيره، و اذا اعرضت عنه سلبته محاسن نفسه. ترجمه: چون دنيا بر كسى اقبال كند نيكوييهاى دگران باو دهد. و چون ازو برگردد نيكوييهاى او نيز بستاند.

(٣٤) و من اوّله ندبته: يا نفس! حتّام الى الحيوة سكونك، و الى الدّنيا و عمارتها ركونك؟! اما اعتبرت من مضى من اسلافك، و من وارته الارض من آلافك، و من فجعت به من اخوانك، [و من‌] نقل الى دار البلى من اقرانك‌[١]؟! ترجمه: اى نفس! تا كى با حيات دنيا آرام گيرى، و بدنيا و عمارت كرد او ميل كنى؟! اعتبار نكردى باسلاف تو كه بگذشتند، و با اهل الفت خود كه در خاك پوسيده شدند، و برادرانى كه وصيت ايشان بتو رسانيدند، و بيارانى كه ايشان را بحضور تو بزير خاك و جاى پوشيده نقل كردند؟!

(٣٥) انّ اللّه قد بيّن‌[٢] لكم قدر الدّنيا و مدّتها، و نعى‌[٣] لكم غضارتها و بهجتها، و اعلمكم انّها بمنزلة السحاب الحائل و بمثابة الظّل الزّائل، فقال سبحانه: اعلموا انّما الحيوة الدّنيا [الخ‌] ترجمه:

[١]خطاب به نفس در چهارده فصل هرمس كه بابا افضل كاشى ترجمه كرده است و ينبوع الحياة ناميده ميشود و همچنين در باب برزويه كليله و دمنه (ص ٨٢- ٨٤ چاپ ١٨٩٦ بيروت) و يتيمة السلطان ابن مقفع (ص ١٦٨- ١٦٩ رسائل البلغاء) و مجموعه ورام (باب محاسبة النفس ص ٢٢٩- ٢٤٠) هم آمده است.

[٢]اصل: تبين.

[٣]اصل: تعى.