اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ١٥٢ - الباب الخامس عشر فى مذمة الدنيا

ترجمه: دنيا شيرين و سبز است، بامداد تازه باشد و شبانگاه زشت، شهوات و آمال گرد او درآمده، بفريب آراسته، چون جايى ازو خوش و شيرين آيد جايى تلخ و بدگوار و هلاك كننده. سلطنت او نوبت نوبت است، و عيش او تيره، و آب خوش او شور، و شيرين او تلخ، و غذاء او زهر، و رسنهاى او پوسيده، ملكش ربوده، عزش غلبه كرده، همسايه او غارت كرده.

(٢٨) الدّهر يومان: يوم لك، و يوم عليك. فاذا كان لك فلا تبطر، و اذا كان عليك فاصبر. ترجمه: روزگار دو روز است: روزى تو را، و روزى بر تو. چون تو را باشد بطر مشو! يعنى: گرفته. و چون بر تو باشد صبر كن!

(٢٩) [من‌] الدّنيا كلّها بدّ، الّا ما سدّ جوعة، او ستر عورة.

ترجمه: از همه دنيا گزير است، الا آنچه گرسنگى بنشاند و عورت بپوشد.

(٣٠) اهل الدّنيا كركب يساربهم و هم نيام. ترجمه: مردمان در دنيا شترسواران‌اند كه ايشان را مى‌برند و ايشان خفته‌اند.

(٣١) المرء ما عاش فى تكذيب، و طول الحيوة له تعذيب.

ترجمه: مردم تا زنده است در تكذيب اجل است، و درازى عمر او را عذاب است.

(٣٢) و انزع من قلبى حبّ دنيا دنيّة، تنهى عمّا عندك، و تصدّ عن ابتغاء الوسيلة اليك، و تذهل عن التّقرّب منك‌[١]. ترجمه: خدايا از دل‌

[١]صحيفه كامله (دعاؤه فى يوم عرفه ٢٦٧).