اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ١٤٨ - الباب الخامس عشر فى مذمة الدنيا

(١٧) حبّ الدّنيا رأس كلّ خطيئة. ترجمه: دوستى دنيا سر همه گناهان است.

(١٨) من اصبح و الدّنيا اكبر همّه فليس من اللّه، و الزم اللّه قلبه اربع خصال: همّا لا ينقطع عنه ابدا، و شغلا لا يتفرّغ منه ابدا، و فقرا لا يبلغ غنى [ابدا]، و املا لا يبلغ منتهاه ابدا.

ترجمه: هر كه در بامداد آمد و بزرگتر از انديشه او دنيا باشد او از خدا دور بود، و خدا او را چهار چيز ملازم گرداند: غمى كه هرگز نبرد، و شغلى كه هرگز از آن فراغتى نباشد، و درويشى كه هرگز بتوانگرى نرسد، و املى كه آن را هرگز نهايتى نباشد.

(١٩) الدّنيا دار من لا دار له، و مال من لا مال، و يعمل لها من لا عقل له. ترجمه: دنيا سراى كسى است كه او را سرايى نبود، و مال كسى است كه او را مالى نبود، و بسوى دنيا كسى عمل كند كه او را عقل نبود.

(٢٠) مثل الدّنيا كمثل الحيّة: ليّن مسّها، قاتل سمّها[١]. ترجمه:

مثل دنيا چون مار است: بسودن نرم، و زهرش كشنده است.

(٢١) و سئل عن الدّنيا، فقال: هى تخلق الابدان، و تجدّد الآمال، و تقرّب المنيّة، و تبعد الامنيّة، من ظفر بها تعب و من فاتته نصب.

[١]نهج ٣: ١٤١، الحكمة الخالدة ص ١١١، مجموعه درام ص ١٣٣ (كتبه على الى سلمان)