حواشى با حواشى ملا رضاى تبريزى بر مشاعر در همين نسخه نشان مى‌دهد كه اين دو حاشيه به لحاظ محتوا سبك و سياق واحدى دارند و ظاهرا از قلم واحدى سرچشمه گرفته‌اند، به عبارت ديگر به نظر راقم اين سطور به احتمال قوى اين حواشى، حواشى ملا رضا تبريزى بر اسفار است. از اين نسخه با علامت اختصارى (ل) ياد كرده‌ايم. در اين نسخه بعد از دو نسخه قبلى بيشترين تعليقات اسفار به خط آقا على آمده است. ضمنا همچنانكه گذشت اكثر قريب به اتفاق اين تعليقات بر حواشى ميرزا احمد اردكانى و سه تعليقه نيز بر حواشى ملا رضاى تبريزى است و تعليقه بر خود اسفار در آن كمتر به چشم مى‌خورد. ضمنا تعليقات اين نسخه منحصر به فرد است و با تعليقات ديگر مورد مشتركى ندارد.

^ نسخه چهارم: نسخه خطى شماره ١٧٠٧ كتابخانه مجلس شوراى اسلامى. متن اسفار به خط ملا عبد الله مدرس زنوزى والد حكيم مؤسس بر اين نسخه از اسفار حواشى ملا على نورى، چند حاشيه از ملا عبد الله و نيز چهار حاشيه از آقا على مدرس با امضاى ١١٠ عفى عنه بر سفر اول و سفر چهارم ديده مى‌شود. ظاهرا آقا على اين حواشى را هنگام تحصيل اسفار نگاشته است و متعلق به دوران جوانى آقا على است. ما از اين نسخه با علامت اختصارى (مج) ياد كرده‌ايم.

^ نسخه پنجم: نسخه مرحوم فكور يزدى (از مدرسين حوزه علميه قم در اواخر قرن چهاردهم و از شاگردان اسفار مرحوم امام خمينى). در اسفار چاپ سنگى (يك جلدى) تعليقات آقا على توسط يكى از شاگردان مشترك آقا على و ميرزاى جلوه استنساخ شده است. نام كاتب و تاريخ كتابت مشخص نيست. اين تعليقات سفر اول تا موقف ثامن سفر ثالث را شامل مى‌شود. اين تعليقات خوش خط، ريز و كم غلط است. به احتمال بسيارى قوى اين نسخه از روى نسخه اول يعنى نسخه اصل (ن) استنساخ شده است و در آن حدود پانزده تعليقه توضيح عبارتى به آقا على نسبت داده شده كه در نسخه اول يافت نشد. البته تعليقات فراوانى از نسخه اصل در اين نسخه نقل شده است. در سفر اول تعليقاتى از ديگران از جمله ميرزا محمد حسن نورى، ميرزا ابو الحسن جلوه، مرتضى قلى رحمه الله، مسيح حسنى (از شاگردان ميرزاى جلوه) و تعدادى حاشيه بى‌امضا يا نقل توضيحى از ديگر كتب فلسفى به چشم مى‌خورد. اين نسخه در اختيار جناب شيخ محمد حسن احمدى فقيه‌