بيشتر بلكه چندين برابر تتبّعات حكيم سبزوارى است. آقا على هم در تتبع و در ريشه‌يابى آراء و هم در ارائه آراء ابتكارى و نظريات بديع فلسفى براستى «حكيم مؤسس» و فيلسوفى قابل اعتناست. رعايت امانت آقا على و عدم اكتفا به عناوين مجهولى از قبيل «قيل، يا قال بعض» و بويژه نقل از معاصرين نشان از سلامت و اعتماد به نفس علمى اين حكيم الهى دارد.

٩. شيوه نگارش آقا على‌

نگاهى به آثار بجامانده از حكيم مؤسس نشان مى‌دهد كه دغدغه اصلى آقا على نويسندگى و نگارش نبوده و جز در آنجا كه حرفى براى گفتن داشته، قلم بدست نگرفته است. آقا على گزيده نويس است و از اطناب بشدت گريزان. موجز و عميق مى‌نويسد. در ميان آثار او حتى يك كتاب به شيوه سنتى از آغاز تا انجام فلسفه به چشم نمى‌خورد. حتى كتاب تعليمى نيز ننوشته است. در نگارش همواره قصدش ثبت دستاوردهاى جديد و آراء و تازه و ابتكارات بديع است. لذا با اينكه حجم آثار بجامانده از وى زياد نيست و از چهار مجلد تجاوز نمى‌كند، اما به لحاظ كيفى و از حيث متانت و عمق چشمگير است.

خوش خط و خوشخوان مى‌نويسد، كمتر خط زده است. نوشتار او حاكى از يك ذهن منضبط و يك انديشه منسجم است. به هنگام نقد آراء ديگران بسيار مؤدب و موقر است و هرگز از جاده انصاف خارج نمى‌شود. گاه نقد خود را بويژه به بزرگان حكمت از قبيل صدر المتألهين و سبزوارى به اشاره بيان مى‌كند كه خواننده در ظاهر متوجه انتقاد و تفاوت ديدگاه‌ها نمى‌شود. هرگاه به نوشتن رأيى تازه و نظرى بديع توفيق يافته، در آغاز و انجامش خدا را مى‌ستايد و بر اين نعمت، حكيم علّام را شكر مى‌گذارد. اگر كلامى را از ديگرى وام گرفته برخلاف سبيل متعارف، به حق او به صراحت يا به اشارت اقرار مى‌كند. ديگر حكما را چه از اساتيدش و چه از معاصرانش با كمال احترام ياد مى‌كند. در استناد به آيات و روايات اهل بيت (ع) مقيد و در عين حال مبتكر و محتاط است، از تأويلات ذوقى و سليقه‌اى گريزان است، در عين اينكه در تفسير و تشريح ابعاد عقلى كلام خدا و رسول (ص) و ائمه (ع) چيره‌دست و توانا.