مى‌كنند، يكى دو غزل هم ديدم «مدرس» تخلّص كرده بود.» [١] به‌هرحال از غزليات و رباعيات آقا على تنها هجده بيت بجا مانده است كه در جلد سوّم مجموعه مصنفات آورده‌ايم امّا تأمل در سه مدرك فوق الذكر نشان مى‌دهد كه اشعار و غزليات آقا على بسيار بيشتر از اينهاست. اشعارى كه در آنها على يا مدرس تخلص كرده در ميان اشعار بجامانده نيست.

به‌هرحال از ديوان اشعار آقا على نيز نشانى نيافتم.

ضمنا خانبابا مشار در فهرست كتابهاى چاپى خود رساله‌اى بنام «ابواب حكمت ميزانيه و اسامى هر يك از آن ابواب به زبان حكماى يونان» نوشته «آقا على بن ملا عبد الله مدرس زنوزى (استاد الاساتيد)» [٢] ثبت كرده كه از اين رساله مختصر نيز نشانى نيافتم.

٦. آثارى كه انتسابشان به آقا على مدرس احراز نشد

در فهرست‌هاى نسخ خطى، رسائلى به آقا على نسبت داده شد كه پس از رؤيت و مطالعه نسخ ياد شده محرز شد كه اين رسائل به خامه آقا على مدرس نيست و انتساب ساقط است. به مهمترين اين موارد اشاره مى‌شود:

١- كتاب نسخه انسانى، نسخه خطى شماره ٨٠٣١ كتابخانه آيت الله مرعشى. اين كتاب همان كتاب فلسفة الانسان نوشته على اكبر حائرى هزار جريبى است كه در تهران چاپ سنگى شده و نسخه‌اى از اين چاپ سنگى در كتابخانه مجلس موجود است.

٢- رساله در حكمت، نسخه خطى شماره ٢٠٦٩٧ كتابخانه آستان قدس رضوى مشهد. در معرفى اين نسخه نوشته شده: «شايد از آقا على مدرس زنوزى باشد. بايد تحقيق باشد، آغاز: فاتحه موجود يا به ذات خود موجود است. پايان: ميزان قرآن و حديث است.

داراى فاتحه و ٣٠ مقصد و خاتمه، ١٧ صفحه». [٣]

[١]. سيد احمد ديوان بيگى شيرازى، حديقة الشعراء، ص ٤٨٣- ٤٨٢.

[٢]. به گزارش مشار اين رساله همراه با منظومه نور على شاه اصفهانى در منطق، در سال ١٢٧٠ هجرى شمسى در ٣١ صفحه در تهران چاپ سنگى شده است. عنوان و حجم اين رساله به هيچ‌وجه با «رساله در اينكه منطق از علوم حكميه است» سازگار نيست، و مى‌بايست غير آن باشد. به‌هرحال با كمال تعجب از اين رساله مختصر منتشر شده در هيچيك از كتابخانه‌ها نشانى و اثرى نيافتم.

[٣]. رضا استادى، كتاب هزار و پانصد نسخه اهدايى، صفحه ٣٤٧ شماره ١١٥٢.