جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٦١٧ - فصل اول در بيان مقدمات نكاح
را برطرف كند. [١] و اگر ندانسته به آن مجلس رود پس اگر قدرت داشته باشد واجب است كه برخيزد و برود، واگر رفتن از آن مجلس دشوار باشد در نشستن آنجا گناه ندارد.
و اگر مجلس [٢] عروسى مشتمل بر صورتهاى غير سايهدار باشد بعضى از مجتهدين برآنند كه اگر آن صورتها در قاب و قالى و فرش باشد جايز است رفتن به آن مجلس[١].
و بعضى گفتهاند كه: اگر بر بالش باشد نيز رفتن به آنجا جايز است[٢].
و گر دو كس به يك دفعه كسى را به عروسى خبر كنند به خانه آن كسى رود كه به خانه او نزديكتر باشد.
بيستم: رخصت خواستن از پدر [٣] در عقد كردن دختر بكر.
بيست و يكم: وكيل كردن زن برادر بزرگ را در عقد كردن هرگاه پدر نباشد.
بيست و دوم: اختيار كردن عقد برادر بزرگ اگر هر يك از برادران او را جهت شخصى عقد [٤] كرده باشند.
بيست و سوم: دو ركعت نماز گزاردن هر يك از زن و شوهر پيش از دخول.
بيست و چهارم: دعاى منقول خواندن بعد از نماز هر يك از ايشان را.
بيست و پنجم: امر كردن مردمانى كه آنجا حاضر باشند در وقت دعا خواندن به آنكه آمين گويند.
بيست و ششم: دست برپيشانى زن نهادن و روى او را به قبله كردن پيش از دخول،
______________________________
[١]-
بلكه در اين دو صورت واجب است رفتن. (صدر)
[٢] اقوى جواز رفتن است در مجلسى كه در او صورت باشد مطلقاً. (تويسركانى)
[٣] بلكه ترك نشود بنابر احوط. (دهكردى، يزدى)
* بلكه احوط است. (صدر)
[٤] يعنى عقد فضولى. (صدر)
* و اگر فضولًا هر يك براى كسى عقد كرده باشند اولى اجازه عقد برادر بزرگتر است. (نخجوانى، يزدى)
[١] علّامه حلّى، تذكره ٢: ٥٧٨.
[٢] مصدر سابق.