جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ١٣٥ - و در قنوت هفت امر سنت است
و بدانكه قنوت سنّت مؤكّد است
و معناى آن دعاست، خواه دست خود را در اثناى آن بردارد و خواه برندارد. و شيخ ابن بابويه قنوت را واجب مىداند و نماز بىقنوت را باطل مىداند[١]. و اگر فراموش شود بعد از سر برداشتن از ركوع سنّت است كه به نيّت قضا بجاآورد [١] و اگر از آنجا نيز فراموش شود بعد از سلام دادن نشسته قضا كند، و اگر آنجا نيز فراموش شود و در وقت راه رفتن به خاطر رسد همانجا رو به قبله كند و بجاآورد.
و در قنوت هفت امر سنّت است:
اوّل: اللَّه اكبر گفتن قبل از قنوت.
دوم: دست بالا كردن تا نزديك گوش در وقت تكبير.
سوم آنكه: در وقت قنوت دستها را بالا بدارد برابر روى و محاذى آسمان.
چهارم آنكه: انگشتان را بهم بچسباند، مگر دو انگشت بزرگ كه از انگشتان ديگر دور سازد.
پنجم: تطويل كردن قنوت.
ششم: كلمات فرج در قنوت خواندن و آن اين است: «لا الهَ الَّا اللَّهُ الْحَليْمُ الْكَريْمُ لا الهَ الَّا اللَّهُ الْعَلِيُّ الْعَظيْمُ سُبْحانَ اللَّهِ رَبِّ السَّماواتِ السَّبْعِ وَرَبِّ الْارَضيْنَ السَّبْعِ وَما فيهِنَّ وَما بَيْنَهُنَّ وَما تَحْتَهُنَّ وَما فَوقَهُنَّ وَرَبِ[٢] الْعَرْشِ الْعَظيْمِ وَالْحَمْدُللَّهِ رَبِالْعالَميْنَ» بعد از آن بگويد: «اللَّهُمَّ اغْفِرْ لَنا وَارْحَمْنا وَعافِنا وَاعْفُ عَنَّا فِى الدُّنْيا وَالْاخِرَةِ إنّك على كلّ شيء قدير».
هفتم: بلند خواندن پيشنماز و منفرد قنوت را [٢] و آهسته خواندن مأموم آن را.
______________________________
[١]-
بلكه تعرّض اداء و قضاء نكند. (خراسانى)
[٢] بلكه و همچنين مأموم، اگر چه اولى آن است كه به نحوى باشد كه امام نشنود. (خراسانى)
[١] من لا يحضره الفقيه ١: ٣١٦، حديث ٩٣٢.
[٢] در بعضى از نسخهها: وَهُوَ رَبُّ العَرْشِ العَظيْم.