جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٢٢١ - فصل در بيان نماز احتياط
چهارم: تعيين نمازى كه احتياط به جهت او است.
و در اين نماز بعد از فاتحه سوره نمىبايد خواند، و فاتحه [١] را بلند خواندن جايز نيست [٢] و تسبيحات اربع قايم مقام فاتحه نمىشود.
و نيّت چنين كند كه: دو ركعت ايستاده مىگزارم جهت احتياط فلان نماز از براى آنكه واجب است [٣] ادا تقرّب به خدا، و اگر نشسته مىگزارد قصد نشسته كند، و اگر بعد از وقت است قصد قضا [٤] كند.
و هر گاه ميانه نماز اصل و نماز احتياط منافى نماز واقع شود، مثل استدبار قبله يا حدث يا فعل كثير، در اين صورت بعضى از مجتهدين برآنند كه نماز اصل باطل نمىشود[١] و أولى [٥] بطلان است.
و هر گاه در اثناى [٦] نماز احتياط [٧] ظاهر شود كه نماز اصل كم بوده بعضى از
______________________________
[١]-
حتّى بسم اللَّه را. (مازندرانى)
[٢] حتّى در بسمله آن على الاحوط. (صدر)
[٣] نيّت وجوب و اداء لازم نيست. (خراسانى)
* قصد وجوب و اداء و قضاء لازم نيست. (دهكردى، كوهكمرهاى، يزدى)
[٤] قصد قضاء البتّه نكند، بلكه متعرّض اداء و قضاء هيچ نشود. (صدر)
* قصد اداء و قضا بى و جه است. (مازندرانى)
[٥] بلكه اقوى. (خراسانى)
* احوط اتيان به نماز احتياط و اعاده اصل نماز است. (دهكردى، كوهكمرهاى، يزدى)
* البتّه عمل به اين اولويّت نمايند و الاحتياط سبيل النجاة. (صدر)
* بلكه اقوى در غير فعل كثير، وامّا اگر فاصله فعلكثير باشد اقوى صحّت است. (مازندرانى)
[٦] در ظاهر شدن در اثناء يا بعد از فارغ شدن، مسائلى است كه مجال ذكر آن در حاشيه نيست. (صدر)
[٧] احتياطى كه مشغول اواست اگر در مقدار و كيفيّت مطابق با ناقص است، تمام كند و احتياطاً اعاده نماز كند، و اگر مخالف با ناقص است دست از اين احتياط بردارد و ناقص را تمام كند و اعاده نماز كند احتياطاً. (خراسانى، مازندرانى)
[١] ابن ادريس، سرائر ١: ٢٥٦. علّامه حلّى، ارشاد ١: ٢٧٠. فخر المحقّقين، ايضاح ١: ١٤٢.