جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٤٧٧ - قسم پنجم تجارت و كسب مكروه
مىفروشد[١].
چهارم: قصّابى و سلّاخى كردن.
پنجم: جولائى[٢] كردن.
ششم: حجامت كردن به شرط اجرت.
هفتم: زايانيدنِ زنان به شرط اجرت.
هشتم: معامله با ظالم كردن.
نهم: معامله كردن با كُردان و سُفلگان و دونان و صاحب عيب، چون كسىكه برص و جذام داشته باشد.
دهم: معامله كردن با اهل كتاب چون يهودى و نصارى و مجوس.
يازدهم: صرّافى كردن.
دوازدهم: زرگرى كردن.
سيزدهم: ولىّ طفل به مالِ طفل تجارت كردن. و همچنين تجارت بهمال كسىكه از حرام پرهيز نكند مكروه است.
چهاردهم: خَصىّ كردن و بريدن و كوفتنِ[٣] خُصيتين حيوان. و بعضى از مجتهدين [١] اين را حرام مىدانند. [٢][٤]
پانزدهم: اجرت گرفتن بركتابت قرآن با شرط، و عشرهاى[٥] آن را به طلا نوشتن.
______________________________
[١]
البتّه فرمايش بعضى از مجتهدين را رعايت نموده و احتياط نمايند. (صدر)
[٢] و اين احوط است. (تويسركانى)
[١] تهذيب ٦: ٣٦١، حديث ١٠٣٧ و ١٠٣٨. وسائل ١٧: ١٣٥ و ١٣٧، حديث ١ و ٤.
[٢] پارچه بافى.
[٣] در بيشتر نسخهها: غلام.
[٤] ابن برّاج، مهذّب ١: ٣٤٥. حلبى، كافى: ٢٨١.
[٥] نشان كه بر سر ده آيت در قرآن كنند. در زمان قديم رسم قاريان اين بود كه شاگرد خود را هر روز ده آيت سبق مىدادند.