جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٩٢٦ - فصل اول در آنچه حدود به آن ثابت مىشود
بيست و سوم: حدّ آقايى كه به كشتن غلامان خود عادت كرده باشد.
بيست و چهارم: حدّ مسلمانى كه به كشتن جهود عادت كرده باشد. [١]
بيست و پنجم: حدّ كسى [٢] كه مؤمنى را از روى عمد به ظلم كشته باشد، چه او را در عوض او قصاص بايد كرد چنانچه در باب بيستم مذكور خواهد شد.
مطلب دوم در آنچه تعلّق به حدود دارد
و در آن دو فصل است:
فصل اوّل: در آنچه حدود به آن ثابت مىشود
بدانكه دزدى به سه چيز ثابت مىشود:
اوّل: بهگواهى دادن دو عادل پيش حاكم شرع.
دوم: بهگواهى دادن يك عادل با قسم خوردن صاحب مال. [٣]
سوم: به اقرار كردن دزد دو مرتبه. [٤]
و محارب بودن- يعنى شمشير كشيدن بهقصد ترسانيدن مسلمانان- و استمنا كردن- يعنى به حركت دست منى بيرون آوردن- و با حيوان دخول كردن و اينها به دو چيز ثابت مىشود:
اوّل: بهگواهى دادن دو مرد عادل.
دوم: به اقرار كردن يك مرتبه.
و لواطه به دو چيز ثابت مىشود
______________________________
[١]
: مشكل است. (يزدى)
[٢] قصاص حدّ نيست و لذا عفو جايز است از ولىّ. (يزدى)
[٣] از براى اثبات مال نه قطع. (يزدى)
[٤] و از براى ثبوت مال يك مرتبه كافى است، چنانچه در عبد از براى قطع مطلقاً مسموع نيست. (يزدى)