جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٢٣٥ - فصل دوم در بيان احكام نماز سفر
تتمّه: هر گاه شخصى به قصد سفر از شهر بيرون رود و بهموضعى رسد كه از شهر تا آن موضع هشت فرسخ باشد و در آن موضع انتظار قافله كشد و قافله دير بهم رسد، در اينصورت [١] واجب است كه از روزى كه به آن موضع رسيده تا سى روز نماز را قصر كند، و بعد از سى روز نماز را تمام كند هرچند داند كه قافله ساعتى ديگر مىرسد.
و همچنين هرمسافرى كه در اثناى سفر بهموضعى رسد و در بودن ده روز در آن موضع متردّد باشد پس مادام كه تردّد او باقى باشد تا سى روز نماز را قصر كند، و بعد از آن نماز را تمام گزارد اگرچه يك نماز باشد.
و بدانكه هر گاه مسافر در موضعى قصد اقامت ده روز كند و در اثناى آن ده روز [٢] از آن موضع بيرون رود بهموضعى كه حدّ ترخّص است و از موضع اوّل تا اين موضع كمتر از هشت فرسخ [٣] باشد، پس اگر در وقت بيرون رفتن از موضع اوّل عزم داشته باشد كه معاودت كند و ده روز مجدّد در آنجا توقّف نمايد در اين صورت [٤] در وقت رفتن به موضع دوم و در وقت معاودت و در وقت توقّف نماز را تمام بگزارد، واگر در وقت بيرون رفتن از موضع اوّل به عزم سفر بيرون رفته باشد نه به عزم آنكه بعد از عود ده روز آنجا توقّف نمايد و عزم عدم توقّف باقى باشد در اين
______________________________
[١]-
اگرچه اطمينان به آمدن قافله داشته باشد، يا در آن موضعى كه انتظار مىكشد به
مقدارمسافت باشد، و اگر كمتر از مسافت باشد و اطمينان به مسافرت به جهت عدم
اطمينان به آمدن رفقه نداشته باشد بايد تمام نمايد. (خراسانى)
[٢] يا بعد از گذشتن ده روز. (مازندرانى)
* يا بعد از آن. (يزدى)
[٣] بلكه چهار فرسخ بنابر اقوى. (خراسانى)
* بلكه كمتر از چهار فرسخ، زيرا كه هرگاه چهار فرسخ باشد با برگشتن هشت فرسخ مىشود. (دهكردى، نخجوانى، يزدى)
* بلكه كمتر از مسافت باشد. (كوهكمرهاى)
[٤] احوط در اين صورت جمع ما بين قصر و اتمام است در وقت رفتن و در وقت توقّفو برگشتن، بلكه در صورت ثانيه نيز هرگاه اين احتياط را بجا آورد خوب است. (تويسركانى)