جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٣٧٦ - مطلب سوم در بيان بنده آزاد كردن
مطلب سوم در بيان بنده آزاد كردن
در آزاد كردن بنده ثواب بسيار است و در احاديث اهلبيت : وارد شده كه هركس بنده آزاد كند حقّ سبحانه وتعالى بهعوض هرعضوى از اعضاى آن بنده عضوى از آن كس از آتش دوزخ آزاد گرداند، اگر مرد باشد و اگر زن باشد بهعوض هردو عضو او يك عضو او را از آتش دوزخ آزاد گرداند[١].
و اقسام آزادى پنج است:
اوّل: واجب، چنانچه در بحث كفّاره خواهد آمد، يا آنكه نذر كند آزادى غلام را، يا آنكه در حال خريدن غلام آقاى او شرط كند كه آزاد كند.
دوم: سنّت، چون آزاد كردن بنده مؤمن كه از خويشان او باشد كه به خريدن آزاد نشود، چون برادر و عمّ و خال. [١] و همچنين سنّت است آزاد كردن غلامى كه مؤمن باشد و هفت سال خدمت او كرده باشد.
سوم: مكروه [٢] چون آزاد كردن بندهاى كه از كسب عاجز باشد، يا طفل باشد ومعاش ايشان را تعيين نكند.
چهارم: حرام، چون آزاد كردن بنده كافر. [٣]
______________________________
[١]-
به تفصيلى كه خواهند فرمود. (صدر)
[٢] يعنى اقلّ ثواباً. (نخجوانى، يزدى)
[٣] حرمت عتق كافر معلوم نيست لكن احوط است. (تويسركانى) ف
[١] كافى ٦: ١٨٠، حديث ٣. وسائل ٢٣: ١٣، حديث ١.