جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٦٠١ - قسم چهارم معدنها و كانها
بزنند بهنام هركدام كه بيرون آيد او اولاست.
و هواى راههايى كه در آن تردّد مىنمايند حكم زمين موات دارد كه هركس احداث چيزى در آن مىتواند كرد به شرطى كه ضرر به متردّدين نرسد. امّا در راهى كه مخصوص جماعتى باشد احداث چيزى نمىتواند كرد مگر به اذن ايشان.
قسم دوم مسجدها:
و فايده آن معلوم است و هركس سبقت كند به گرفتن محلّى او اولاست از ديگرى به آن مكان، و هرگاه برخيزد و ديگرى بنشيند ثانى اولاست و اگرچه به قصد وضو ساختن برخاسته باشد، مگر آنكه رخت خود را در آنجا گذاشته باشد.
قسم سوم موقوفات عامّه:
چون مدرسهها و رباطها، و فايده آنها نزول طلبه علم و قوافل است در آنها، پس هركس كه ساكن حجرهاى از آنها شود و از آن جماعت باشد كه اهليّت سكنى در آنجا داشته باشد اولاست از ديگرى تا در آنجاست، و بيرون كردن او جايز نيست اگرچه بسيار در آنجا بماند، به شرط آنكه واقف شرط مدّتى معيّن نكرده باشد، چه در اين صورت بهانقضاى آن مدّت او را بيرون مىتوانند كرد. و همچنين بيرون مىتوان كرد اگر واقف شرط كرده باشد كه ساكن بايد كه به طلب علم مشغول باشد و آنكس به آن مشغول نباشد. و جايز است كه ساكن حُجره كسى را با خود شريك نكند مادامىكه برصفتى باشد كه واقف شرط كرده باشد [١] و هرگاه از آن حجره بيرون رود حقّ او از آن مكان باطل مىشود. و آيا اگر رخت او در آنجا باشد حقّ او باطل مىشود يا نه؟ در اين مسائل ميانه مجتهدين خلاف است. [٢]
قسم چهارم معدنها و كانها:
و آن بر دو قسم است:
اوّل: كانهاى ظاهرى كه محتاج به خرج نيست چون نمك و نفت و كبريت و قير
______________________________
[١]-
و شرط تعدّدهم نكرده باشد. (يزدى)
[٢] هرگاه به قصد معاودت گذاشته باشد باطل نمىشود. (دهكردى، يزدى)