جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ١٤٥ - اما ده امر واجب
سوم آنكه: پيشنماز ذكر ركوع را زياده بر سه نوبت گويد [١] اگر گمان داشته باشد كه بعضى از مأمومين بهواسطه ضرورتى تعجيل دارند.
چهارم: دو كف دست را در وقت ركوع در مابين زانوها گذاشتن [٢]. و بعضى از مجتهدين آن را حرام مىدانند [٣][١].
فصل ششم در بيان آنچه تعلّق به سجود دارد:
وآن سى وهفت امر است: ده امر واجب، وبيست وپنج امر سنّت، و دو امر مكروه.
امّا ده امر واجب:
اوّل آنكه: برمجموع هفت عضُو سجده كند، كه آن پيشانى است، و دو كف دستها، و دو زانو، و دو انگشت بزرگ پاها
دوم آنكه [٤]: سنگينى خود را بركلّ اين هفت عضو اندازد [٥] پس اگر بربعضى مطلقاً سنگينى نيندازد نماز باطل است [٦] امّا لازم نيست سنگينى انداختن برهمه عضوها برابر باشد.
سوم آنكه: هريك از اين هفت عضو مستقرّ باشد يعنى برمحلّ خود قرار گرفته باشد، پس اگر برروى برف نرم يا پنبه يا پشم سجده كند به حيثيّتى كه بعضى اعضا مستقرّ
______________________________
[١]-
آنچه مكروه است تطويل ركوع است بحسب متعارف. (خراسانى)
[٢] احوط ترك آن است. (صدر- نخجوانى)
[٣] قول به حرمت احوط است. (تويسركانى)
[٤] دوم و سوم احوط است. (تويسركانى)
[٥] وجوب اين امر معلوم نيست، بلكه مناط صدق سجده بر آن هفت عضو است. (دهكردى، يزدى)
[٦] بلكه باطل نيست بعد از صدق اسم سجود. (خراسانى)
* معلوم نيست. (صدر)
* بايد تأمّل شود. (مازندرانى)
[١] شيخ طوسى، خلاف ١: ٣٤٧، مسأله ٩٧. و علّامه در مختلف ٢: ١٩٣ به ابن جنيد نسبت داده است.