جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٩١٦ - قسم اول رجم كردن،
و اگر كسىكه سلاح ظاهر كرده است طليع بوده باشد- يعنى كسى باشد كه از دشمن خود ترسد و هميشه جهت دفع شرّ او با شمشير برهنه گردد- او را حدّى نيست، چه او محارب نيست. و همچنين كسى كه مدد محارب كند امّا باعث كشتن و ايذاى مردمان نشود، چه براو نيز حدّى نيست.
و سنّت است كه بعد از بريدن دست و پاى محارب به روغن زيت داغ كنند.
فصل سوم: در بيان هشت قسم از اقسام حدود
و آن حدّ زنا است، و شروط آن هفت است:
اوّل آنكه: هريك از زن و مرد بالغ باشند، چه طفل را حدّى نيست بلكه تعزيرش مىكنند.
دوم آنكه: عاقل باشند، چه بهقول اقوى برمجنون حدّى نيست.
سوم آنكه: مختار باشند، چه بركسىكه به اكراه او را برآن دارند حدّى نيست.
چهارم آنكه: آن زنى كه با او دخول كرده برآن مرد حرام باشد، پس اگر حليله او باشد حدّى ندارد.
پنجم آنكه: آن زن را عقد نكرده باشد يا مالك او نباشد، چه اگر عقد كرده باشد يا مالك او شده باشد حدّى نيست.
ششم آنكه: به آن زن به شبهه دخول نكرده باشد بلكه عالم به تحريم باشد، پس اگر بهشبهه دخول كرده باشد حدّى نيست.
هفتم آنكه: آلت خود را در فرج زن غايب ساخته باشد، خواه در قُبُل او و خواه در دُبُر او. و غيبوبت حشفه كافى است، پس اگر غيبوبت نشود حدّ زنا ندارد. و در اوّل اسلام حدّ زناى بكر آن بود كه او را سرزنش مىنمودهاند و سخنان درشت به او مىگفته، واگر زنا با غير بكر بوده حبس مخلّد مىكردهاند آنگاه نسخ شد.
و اقسام حدّ زنا هشت است:
قسم اوّل: رجم كردن،
يعنى تا كمر در زمين نشاندن و سنگسار كردن، و اين حدّ