جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٢٨٣ - فصل چهارم در بيان روزه مكروه
كه كفّاره او را بدهد.
هشتم از روزههاى حرام: [١] روزه مسافر است به نيّت وجوب هر گاه سفر او مباح باشد، مگر در سه جا كه روزه واجب در سفر مباح در آن سه جا جايز است و حرام نيست: اوّل: روزه نذرى كه سفرًا و حضرًا [٢] قيد شده باشد. دوم: روزه سه روز در وقت حجّ هر گاه قربانى يافت نشود، چنانكه در باب حجّ مذكور مىشود. سوم: روزه هجده روز شخصى را كه درحجّ قبل از غروب آفتاب از عرفات بيرون رود، چنانكه در باب حجّ مذكور خواهد شد.
نهم از روزههاى حرام: روزه ايّام تشريق است، و آن يازدهم و دوازدهم و سيزدهم ماه ذى حجّه است، شخصى را كه در منى باشد، كه اگر در غير منى باشد روزه آن حرام نيست، بلكه ثواب دارد.
فصل چهارم در بيان روزه مكروه
و آن چهار است:
اوّل: روزه سنّتى در سفر [٣].
______________________________
*
بلكه واجب نيست. (خراسانى)
* وجوب كفّاره محلّ تأمّل است. (دهكردى، يزدى)
* معلوم نيست وجوب كفّاره در اين صورت، بلكه وجوب قضاء بر زوجه و كنيز ثابت نيست، حكم به فساد صوم آنها نمىتوان نمود. (مازندرانى، نخجوانى)
[١]- حرمت روزه ماه رمضان و قضاى آن در سفر مذكور بى اشكال است امّا حرمت باقى پسمحلّ تأمّل است، هرچند احوط ترك است. (كوهكمرهاى)
[٢] يا خصوص سفر قيد شده باشد. (يزدى)
[٣] بلكه احوط ترك است مگر اتيان نمايد به آن رجاءً. (خراسانى)
* احوط ترك آن است، بلكه عدم جواز خالى از قوّت نيست. (دهكردى، يزدى)
* بلكه احوط ترك است. (صدر)
* جواز آن محلّ اشكال است، احوط اگر نگوئيم اقوى ترك آن است. (مازندرانى، نخجوانى)