جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٥٨٧ - قسم اول انسان
فصل نهم در لقطه
و آن برداشتن چيزى است كه اگر بر ندارند ضايع شود.
و اين برسه قسم است:
قسم اوّل انسان:
و آن را «لقيط» و «منبوذ» و «ملقوط» گويند، و آن هرطفل ضايعى است كه كسى نداشته باشد كه او را بزرگ كند و محافظت او نمايد، زيرا كه اگر كسى داشته باشد كه حاكم شرع او را بر نفقه او جبر تواند كرد- چون پدر يا جدّ، يا آقا در غلام- جبر كردن او لازم است.
و بر داشتن او واجب كفائى است هرگاه از تلف شدن او ترسند. و بعضى از مجتهدين اين را سنّت مىدانند[١].
واگر دو كس يا زياده برسر برداشتن طفل نزاعكنند سابق اولاست، و اگر به يك دفعه بردارند آنكس كه از شهر باشد اولاست به محافظت از آنكه از دهكده باشد، آنكس كه در دهكده باشد اولاست [١] از كسىكه در صحرا منزل داشته باشد، و همچنين اولاست مالدار از مفلس، و ظاهرالعداله از مجهولالحال. و اگر در جميع آنچه مذكور شد مساوى باشند قرعه بزنند نام هركدام كه بيرون آيد از آنكس است.
و شروط آن كسى كه لقيط را برمىدارد سه چيز است:
اوّل آنكه: بالغ و عاقل باشد.
دوم آنكه: آزاد باشد، چه برداشتن غلام بىاذن آقا صحيح نيست، مگر در وقتى كه
______________________________
[١]-
اقوى رجوع به قرعه است مطلقاً هرگاه ملتقط صلاحيت حضانت طفل را دارد و دليلى
براعتبار ترجيحات مذكوره نيافتم. (دهكردى)
* بر ترجيحات مذكوره دليلى نيست. (نخجوانى، يزدى)
[١] محقّق حلّى، شرائع ٣: ٢٨٥ و مختصر نافع: ٢٥٣.