جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٢١٣ - فصل دوم در بيان خللى كه دو سجده سهو به سبب آن واجب است
چهارم از هفت موضعى كه دو سجده سهو در آن واجب است: شكّ كردن است ميانه چهار ركعت و پنج ركعت، چنانكه در بحث شكّيّات مذكور خواهد شد.
پنجم: سلام دادن از روى سهو در غير محلّ [١].
ششم: ايستادن يا نشستن در غير محلّ [٢].
هفتم: حرف زدن به زياده از دو حرف [٣] غيرقرآن و دعا، و بعضى از مجتهدين دو سجده سهو را واجب مىدانند از براى هرزياده و نقصى كه در نماز واقع شود و نماز را باطل نسازد[١] و اين قول أحوط است [٤].
و وقت آن بعد از سلام دادن است خواه از براى زياده باشد و خواه از براى كم، و بعضى از مجتهدين آنچه از براى نقص است مقدّم برسلام مىدانند[٢]. و اولى [٥] آن
______________________________
[١]
و ٢- بنابر احوط. (تويسركانى)
[٢]
[٣] بنابر احوط. (تويسركانى)
* از روى سهو. (صدر)
* بلكه به هر چيزى كه تكلّم به او صدق كند غير قرآن و دعا بنابر احوط. (كوهكمرهاى)
* بلكه به يكحرف با معنى يا دوحرف يا بيشتر هرچند بى معنى باشد. (نخجوانى، يزدى)
[٤] بلكه خالى از قوّت نيست. (خراسانى)
* به ملاحظه خبر وارده در اين مقام رعايت اين احتياط را البّته بنمايند. (صدر)
* اين احتياط ترك نشود. (مازندرانى)
* ترك نشود. (يزدى)
[٥] اقوى اين است كه فوراً بجا آورد و اگر فراموش كرد هر وقت متذكّر شد فوراً بجا آورد (دهكردى، يزدى)
* احوط آن است كه فوراً بجا آورد و اگر فراموش نمود پس هر وقت يادش آمد فوراً بجا آورد. (كوهكمرهاى) ف
[١] شيخ صدوق، أمالى: ٥١٣ مجلس ٩٣، من لا يحضره الفقيه ١: ٣٤١، حديث ٩٩٣. شيخ طوسى در خلاف: ١: ٤٥٩ به بعضِ اصحاب نسبت داده است.
[٢] شهيد اوّل در دروس: ١: ٢٠٧ و علّامه در مختلف ١: ٤٣١ به ابن جنيد نسبت دادهاند. و در مبسوط ١: ٢١٥ و سرائر ١: ٢٥٨ ومعتبر ٢: ٣٩٩ به اصحاب نسبت داده شده است.
* بلكه متعيّن است، لكن اگر نكرد فوراً، ساقط نيست، هر وقت به خاطرش آمد بجا آورد.( مازندرانى)