جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٤٠٠ - فصل چهارم در كيفيت جهاد كردن با كفار
فقها ايستادن واجبنيست، امّا اگرگمان فتحداشته باشد در اين صورت جهاد سنّت است.
چهارم: كشتن زنان كفّار اگرچه معاونت كفّار كنند، و همچنين حرام است كشتن اطفال و ديوانههاى ايشان.
پنجم: كشتن پيرمردان ايشان كه از جنگ كردن و تدبير نمودن ايشان مأيوس باشند.
امّا كشتن بندگان ايشان هر گاه جنگ كنند لازم است.
ششم: گوش و بينى ايشان را بريدن.
هفتم: غدركردن با ايشان، يعنىكشتن ايشان بعد ازآنكه امامايشانرا امان دادهباشد.
هشتم: غلول كردن، يعنى چيزى از غنيمت را پنهان كردن.
نهم: جنگ كردن با كفّار بعد از صلح.
دهم: زهر در آب ايشان ريختن، هر گاه به غير آن ممكن باشد. و بعضى از مجتهدين آن را مكروه مىدانند[١] و بعضى برآنند [١] كه اگر گمانش آن باشد كه در آن ديار مسلمانى هست حرام [٢][٢] است.
و امّا آن شش امرى كه سنّت است:
اوّل آنكه: در وقت بهم رسيدن هردو صف جهت قتال اين دعا بخواند كه حضرت رسالت پناه ٦ مىخواندهاند: «اللَّهُمَّ مُنْزِلَ الْكِتابِ سَريْعَ الْحِساب مُجْرِيَ السحاب اهْزِمِ الْاحْزابَ، يا صَريْخَ الْمَكْرُوْبيْنَ، يا مُجيْبَ دَعْوَةِ الْمُضْطَريْنَ، يا كاشِفَ الْكَرْبِ الْعَظيْمِ اكْشِفْ كَرْبيْ وَغَميْ، فَانَّكَ تَعْلَمُ حاليْ وَحالَ اصْحابيْ، فَاكْفِنيْ بِقُوَّتِكَ عَدُوي».
دوم آنكه: در حالت اختيار بايد كه قتال در وقت زوال آفتاب يا بعد از گزاردن نماز ظهر و عصر باشد، چرا كه در آن وقت درهاى آسمان گشاده است و فتح و نصرت و رحمت نازل مىشود، و نزديك به شب است و كشتن كمتر بهوقوع مىآيد، و اگر
______________________________
[١]-
قول اين بعض خالى از وجه نيست. (نخجوانى)
[٢] خالى از وجه نيست. (يزدى)
[١] علّامه حلّى، تحرير ٢: ١٤٢. شهيد اول، لمعه: ٨٢. شيخ طوسى، در مبسوط ٢: ١١ به اصحاب نسبت داده است.
[٢] شهيد دوم، مسالك ٣: ٢٥ و روضه ٢: ٣٩٢.