جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٦٥١ - و اما بيست امر حرام
واجب است. [١]
بيست و هفتم: اگر منى را در بيرون فرج زن دايمى بريزد بىاذن او واجب است [٢] كه ده مثقال طلا به او بدهد.
بيست و هشتم: بر زنى كه شوهر او مرده باشد واجب است [٣] كه بعد از فوت او تا چهار ماه و ده روز ترك زينت كند.
بيست و نهم: واجب است برزن تهيّه آنچه دخول كردن و تمتّع گرفتن موقوف برآن باشد.
سيم [٤]: هر گاه زنى نفس خود را به شوهر واگذارد و نام مهر نبرد آنگاه او را پيش از دخول كردن و مشخّص ساختن مهر طلاق دهد يا فسخ [٥] نكاح ايشان شود واجب است برشوهر اگر مالدار باشد كه جامه نفيسى كه ده مثقال طلا ارزد يا اسبى كه قيمت آن ده مثقال طلا باشد يا ده مثقال طلا به آن زن بدهد، و اگر مفلس باشد انگشترى طلا يا نقره بدهد، و اگر ميانه باشد جامه يا اسبى كه پنج مثقال طلا قيمت آن باشد يا پنج مثقال طلا بدهد، و در اين حكم ميانه بنده و آزاد فرقى نيست.
سى و يكم: واجب است كشتن و سوختن حيوان مأكول اللّحم كه با او دخول كرده باشند، و همچنين واجب است قيمت آن را به مالكش دادن.
و امّا بيست امر حرام:
اوّل: نماز كردن ايشان پيش از غسل.
دوم: طواف كردن ايشان پيش از غسل.
______________________________
[١]
على الاحوط. (تويسركانى)
[٢] على الاحوط. (تويسركانى)
* معلوم نيست. (دهكردى، يزدى)
* وجوب محلّ تأمّل است. (نخجوانى)
[٣] در مكروهات نكاح فرمودند: سنّت است. (صدر)
[٤] حكم مرقوم در سىام و سى ويكم احوط است. (تويسركانى)
[٥] در فسخ معلوم نيست، هر چند احوط است. (دهكردى، نخجوانى، يزدى)