جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ١٤٤ - اما آن چهار امر كه در ركوع مكروه است
چهارم آنكه: گردن را موازى پشت بكشد.
پنجم آنكه: نظر به مابين دو قدم خود اندازد.
ششم آنكه: دو دست خود را از دو پهلوى خود دور دارد.
هفتم آنكه: دو كف خود را بر دو زانو بگذارد.
هشتم آنكه: انگشتان را از هم دور كند.
نهم آنكه: دست راست را برزانو پيش از دست چپ گذارد.
دهم آنكه: زن دو كف دست خود را بالاتر از زانو گذارد.
يازدهم: مكرّر گفتن «سُبْحانَ رَبِّىَ الْعَظيمِ وَبِحَمْدِه» تا سه نوبت و پنج نوبت فاضلتر است، و افضل از آن هفت نوبت است.
دوازدهم آنكه: قبل از گفتن «سُبْحانَ رَبِّىَ الْعَظيْمِ وَبِحَمْدِه» اين دعا بخواند: «اللَّهُمَّ لَكَ رَكَعْتُ وَلَكَ اسْلَمْتُ وَبِكَ امَنْتُ وَعَلَيْكَ تَوَكَّلْتُ وَانْتَ رَبيْ، خَشَعَ لَكَ سَمْعىْ وَبَصَرىْ وَشَعْريْ وَبَشَرِيْ وَلَحْميْ وَدَميْ وَمُخيْ وَعَصَبيْ وَعِظاميْ وَما اقَلَّتْهُ قَدَ مايَ غَيْرَ مُسْتَنْكِفٍ وَلا مُسْتَكْبِرٍ وَلا مُسْتَحْسِرٍ».
سيزدهم: اگر پيشنماز باشد ذكر ركوع را بلند گويد.
چهاردهم: اگر مأموم باشد آهسته گويد [١].
پانزدهم: اگر منفرد باشد ذكر را بهطريق قراءت خواند در جهر و اخفات [٢].
شانزدهم: چون سر از ركوع بردارد بگويد: «سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهْ الْحَمْدُللَّهِ رَبِّ الْعالَميْنَ اهْلَ الْكِبْرِيآءِ وَالْعَظَمَةِ وَالْجُودِ وَالْجَبَرُوْتِ».
امّا آن چهار امر كه در ركوع مكروه است:
اوّل: دستها را در وقت ركوع به دو پهلوى خود چسبانيدن [٣].
دوم: سر به زير افكندن بر وجهى كه سر و گردن موازى پشت نباشد.
______________________________
[١]
بلكه شنوانيدن مأموم ذكر را به امام مكروه است. (خراسانى)
[٢] بلكه مخيّر است بين جهر و اخفات، چه در نماز جهرى، چه اخفاتى. (خراسانى)
[٣] بلكه دو دست را از دو پهلو دور ساختن مستحبّ است، چنانچه گذشت. (خراسانى)