جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٦٩٧ - فصل پنجم در بيان شير دادن طفل و محافظت كردن او و دايه گرفتن به جهت او
است، و اگر مادر زياده از اجرت زن بيگانه خواهد زياده دادن لازم نيست. و اگر پدر دعوى نمايد كه زن بيگانه هست كه بىاجرت شير مىدهد و مادر منكر باشد قول، قول پدر است با قسم. [١]
دوم آنكه: دو سال تمام شير دهد، چه كمتر از دو سال به دو سه ماه جايز است [امّا ظلم است برطفل و زياده از دو سال نيز جايز است] [٢][١] امّا زيادتى اجرت ندارد. [٣]
سوم آنكه: شير دهنده عاقله باشد.
چهارم آنكه: مسلمان باشد.
پنجم آنكه: عفيفه باشد.
ششم آنكه: خوش شكل باشد.
و امّا آن شش امر مكروه:
اوّل آنكه: زن شير دهنده كافره باشد، امّا اگر مضطرّ شوند زن جهوديّه [٤] مىتواند شير دادن بهشرطى كه او را از خوردن شراب و خوك منع بايد كرد.
دوم آنكه: شير دهنده جهوديّه باشد با قدرت برغير او، و كراهت در زن مجوسيّه بيشتر است.
سوم: دادن طفل را برزن جهوديّه كه به خانه خود ببرد و شير دهد.
چهارم آنكه: شير از ولد الزنا باشد.
پنجم آنكه: شير شيردهنده از زنا به هم رسيده باشد، و در بعضى از احاديث وارد شده كه: اگر كنيزى به زنا حامله شده باشد و طفلى را شير دهد اگر آقاى
______________________________
[١]
معلوم نيست. (دهكردى، يزدى)
[٢] زياده از يك ماه يا دو ماه بدون ضرورت معلوم نيست. (صدر)
[٣] يعنى در زايد بر دو سال مادر استحقاق اجرت ندارد مگر آنكه قرار دهند با هم. (دهكردى، نخجوانى، يزدى)
[٤] يعنى كتابيّه. (دهكردى، يزدى)
[١] در بعضى از نسخهها نيست.