جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٥٦٠ - فصل اول در مزارعه
مطلب چهارم در توابع اجاره و عاريت و غصب
و در آن چند فصل است:
فصل اوّل در مزارعه
يعنى برزگر گرفتن كه زراعت كند و حصّهاى از حاصل بردارد.
و شروط آن نُه است:
اوّل: ايجاب چون «زارعتُك» يعنى برزگر كردم ترا به آنكه در محصول شريك باشى به حصّه معلومى و كار كنى.
دوم: قبول، و آن هرلفظى است كه دلالت كند بررضاى ايجاب.
سوم آنكه: هريك ازايشان بالغ و عاقل باشد، چه اگرطفل يا ديوانه باشد صحيح نيست.
چهارم آنكه: جايزالتصرّف باشد، چه اگر مفلس يا مست يا بيهوش يا خفته يا غاصب [١] باشد صحيح نيست.
پنجم: تعيين مدّت زراعت و ضبط و حفظ آن به ماه و سال. [٢]
______________________________
[١]
در غاصب موقوف به اجازه است. (تويسركانى)
[٢] يا به طريق متعارف به طورى كه علم يا ظنّ حاصل شود به حصول غلّه يا ثمره و ادراك آن در آن مدّت بلكه اكتفاء به حصول غلّه يا ثمره بدون تعيين مدّت خالى از قوّت نيست