جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ١١٩ - اما آن نه امر كه در اذان مكروه ١ است
شانزدهم: اظهار كردن مؤذّن حرف ها را در لفظ «اللَّه» و «اله» و «اشْهَدُ» و «الصلاة.
» هفدهم: اظهار كردن حرف حا را در لفظ «الفَلاح.
» هجدهم: آنچه مؤذّن از فصُول اذان گويد شنونده نيز آن را بگويد.
نوزدهم: اعاده نمودن مؤذّن اذان صبح را اگر قبل از طلوع فجر بهفعل آورده باشد.
امّا آن نُه امر كه در اذان مكروه [١] است:
اوّل: حرف زدن مؤذّن در اثناى اذان.
دوم: سكوت طويل در اثناى اذان.
سوم: نگاه كردن مؤذّن در حال اذان به جانب راست و چپ.
چهارم: هريك از شهادتين را زياده بر دو نوبت گفتن، چنانكه مخالفان مىكنند.
پنجم: اذان گفتن در وقت راه رفتن.
ششم: سواره اذان گفتن.
هفتم: اذان گفتن جهت عصر روز جمعه هر گاه نماز جمعه گزارند [٢].
هشتم: اذان گفتن جهت عصر روز عرفه، شخصى را كه حجّ مىگزارد.
نهم: اذان گفتن جهت عشا در مشعرالحرام شخصى را كه حجّ مىگزارد. و بعضى از
______________________________
*
بلكه كمال ضعف را دارد، لكن محبوبيّت تعظيم و تكريم و صلوات فرستادن بر خاتم
النبيّين و آل طاهرين آن حضرت- صلوات اللَّه تعالى و تسليماته عليهم اجمعين- از
ابده بديهّيات و اوضح واضحات است. (كوهكمرهاى)
* قوّت آن ثابت نيست. (مازندرانى)
[١] اگرچه كراهت بعض اين امور مذكوره محلّ اشكال است، و لكن اولى ترك جميع است رجاءً. (خراسانى)
[٢] احوط ترك است. (تويسركانى)
* احوط اذان گفتن است در اين صورت رجاءً با جمع بين دو نماز، و با عدم جمع، اذان ساقط نيست، و فرقى نيست در روز جمعه ميان جمعه گزاردن يا ظهر گزاردن. (خراسانى)
* هرگاه جمع كند ما بين صلاتين، بلكه همچنين است هرگاه ظهر گزارند. (دهكردى، يزدى)
* فرقى نيست ميان جمعه گزاردن يا ظهر گزاردن. (مازندرانى، نخجوانى)