جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ١٣١ - اما هفت امر واجب
فصل دوم در بيان آنچه تعلّق به تكبير احرام دارد: و آن چهارده امر است: هفت امر واجب، و هفت امر سنّت.
امّا هفت امر واجب:
اوّل آنكه: به لفظ عربى گفته شود، پس اگر به جاى «اللَّه اكبر» خدا بزرگتر است گويد- مثلًا- نماز باطل خواهد بود.
دوم آنكه: حروف تكبير احرام را از مخرج خود بيرون آورد، بهطريقى كه مقرّر است.
سوم آنكه: مقارن نيّت [١] باشد پس اگر اندك فاصله در ميان تكبير احرام و نيّت واقع شود مثل اندك سكوتى [٢] يا لفظى در ميان آخر نيّت و اوّل تكبير احرام درآيد مثل آنكه بگويد: «قربة الى اللَّه هُو اللَّه اكبر» نماز باطل است [٣].
چهارم آنكه: در ميان لفظ «اللَّه» و لفظ «اكبر» فاصله درنيايد، خواه سكوت، و خواه لفظ ديگر، پس اگر در ميان لفظ «اللَّه» و لفظ «اكبر» سكوت كند يا لفظ ديگر درآورد، مثل آنكه بگويد «اللَّه تعالى» نماز باطل است [٤].
______________________________
[١]-
چون نيّت داعى بر فعل است نه خطور به بال لهذا در نزد تكبيرة الاحرام وجود داعى
كافىاست. (تويسركانى)
* نيّت داعى است و بايد در حال تكبيرة الاحرام موجود باشد. (خراسانى)
* نيّت داعى است نه اخطار، پس بنابراين از همزه اوّل «اللَّه اكبر» تا ميم «السلام عليكم» همه حقيقتاً مقارن نيّت هستند. (كوهكمرهاى)
[٢] چون نيّت عبارت از داعى است، اين مقدار از سكوت ضرر ندارد، هر چند نيّت را به اخطاركند، بلكه اگر اخطار را واجب بدانيم نيز سكوت كمى ضرر ندارد. (نخجوانى، يزدى)
[٣] بطلان از جهت زياد كردن كلمه هُوَ است بر تكبيرة الاحرام، والّا سكوت قليل ضرر ندارد. (دهكردى)
* نيّت به لفظ نيست تا فاصله شدن لفظ متصوّر باشد يا مضرّ و در اين مثال نه به جهت فاصله لفظ است، بلكه به جهت سقوط همزه اللَّه است به وصل و إلّاضرر ندارد. (مازندرانى)
[٤] بطلان نماز در چهارم و پنچم احوط است. (تويسركانى)