جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٤٦٠ - فصل اول در اقسام كفارات
مطلب سوم در بيان كفّاره دادن
و در آن دو فصل است:
فصل اوّل در اقسام كفّارات
بدانكهكفّاره- سواىآنچه درمحرّمات احرام مذكورشد- بر بيست و چهار قسم است:
اوّل: كفّاره ظِهار است، يعنى كسى با زن خود گويد كه: پشت تو همچو پشت مادر من است.
بعد از آنكه اين را بگويد حاكم شرع تا سه ماه او را مهلت مىدهد، آنگاه جبرش مىكند به طلاق دادن، يا كفّاره دادن و دخول كردن. و كفّاره آن اين است كه: بندهاى آزاد كند، و اگر از آن عاجز باشد دو ماه پى در پى روزه دارد، و اگر از آن عاجز آيد، شصت مسكين را طعام دهد، هرمسكينى را نيم من [١] گندم به وزن تبريز.
دوم: كفّارهكسىكه مؤمنى را از روى خطابكشد، نيز مثل كفّاره ظِهار است. و بعضى از مجتهدين [٢] برآنند كه كفّاره ظِهار واجب است [٣] بر كسىكه به برائت از خدا و رسول و ائمّه سوگند خورد و خلاف كند[١]. و با عجز از كفّاره ظِهار، كفّاره يمين بر او
______________________________
[١]
بلكه يك مدّ و احوط دو مدّ است. (يزدى)
[٢] احوط در اين دو مسأله قول بعض مجتهدين است. (تويسركانى)
[٣] محلّ اشكال است ولكن احوط است. (نخجوانى)
[١] شيخ مفيد، مقنعه: ٥٥٨ و ٥٥٩. سلّار، مراسم: ١٨٥. شيخ طوسى، نهايه ٣: ٦٥ و ٦٦.