جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٣٥١ - فصل اول نايب گرفتن به جهت ميت و حى
مطلب هفتم در بيان احكام حجّ به نيابت
و در آن دو فصل است:
فصل اوّل: نايب گرفتن به جهت ميّت و حىّ
بدانكه چون شخصى فوت شود و تركه وافى گذارد و حجّ اسلام براو واجب شده باشد و در ذمّه او مستقرّ گشته باشد واجب است كه در آن سال شخصى را به اجاره گيرند كه بهنيابت [١] او حجّ بجاآورد، اگر وقت حجّ باقى باشد، و الّا سال ديگر، خواه ميّت وصيّت كرده باشد كه حجّ جهت او كنند و خواه وصيّت نكرده باشد.
امّا اگر قبل از آنكه حجّ در ذمّه او مستقرّ گردد، فوت شود نايب گرفتن واجب نيست. و حجّ در ذمّت وقتى مستقرّ شود كه شخصى با وجود استطاعت رفتن به حجّ حجّ را تأخير كند تا آنقدر وقت بگذرد كه گنجايش حجّ بجاآوردن نداشته باشد [٢] پس اگر بعد از استطاعت و قبل از گذشتن مدّت مذكور فوت شود حجّ ساقط است، و نايب گرفتن لازم نيست.
و اجرت حجّ مقدّم است بر ميراث و حكم ساير قروض دارد، پس هر گاه ميّت مشغول الذمّه باشد به حجّ و قرض نيز داشته باشد، واجب است كه اوّل اجرتالمثل حجّ
______________________________
[١]-
وجوب نيابت در آن سال اگر وقت باشد و در سال ديگر اگر باقى نباشد احوط است.
(تويسركانى)
[٢] يعنى تمام اعمال حجّ و لو اين كه ركن نبوده باشد. (نخجوانى)