جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٧٣٤ - فصل سوم در آنچه تعلق به لعان كردن دارد
فصل سوم در آنچه تعلّق به لعان كردن دارد
بدانكه بيست امر تعلّق به لعان كردن دارد: دوازده امر واجب، و هشت امر سنّت.
امّا دوازده امر واجب:
اوّل [١]: واقع گردانيدن لعان در حضور امام يا حضور كسى كه امام او را نصب كرده باشد جهت حكم كردن ميان خلايق يا جهت لعان كردن به خصوص، و اگر شوهر و زن [٢] در لعان كردن به حضور يكى از مجتهدين راضى شوند جايز است و اگر چه امام يا نايب امام [٣] موجود باشند.
دوم آنكه: شهادت را بهطريقى كه مذكور شد بگويند، پس اگر به جاى «اشْهِدُ» «أَحْلِفُ» يا «اقْسِمُ» يا «شَهِدتُ باللَّهِ» بگويد لعان واقع نمىشود.
سوم آنكه: لفظ «اللَّه» را بگويد، پس اگر آن را به «رَحْمن» يا «رَحيْم» بدل كند لعان نيست، و همچنين اگر بعضى از كلمات آن را بگويد و بعضى را نگويد.
چهارم آنكه: لفظ «لعن» و «غضب» را به لفظى كه دلالت برمعنى آنها كند بدل نكند، پس اگر چنان كند لعان واقع نمىشود.
پنجم آنكه: در هرمرتبه كه مرد شهادت را ذكر مىكند بايد كه بگويد كه: فرزندى كه از اين زن بهم رسيده از من نيست، امّا برزن ذكر خلاف آن لازم نيست.
ششم آنكه: لفظ «صدق» و «كذب» را بهطريقى كه مذكور شد بگويند پس اگر گويند كه: «انيْ لَصادق» يا «لَكاذب» يا مانند آنها يا بگويد: «من الصادقين» يا «من الكاذبين» و لام تأكيد را برآن داخل نسازند لعان واقع نمىشود.
هفتم آنكه: آنچه مذكور شد از شهادت و لعن و غضب به لفظ عربى بگويند با
______________________________
[١]-
بنابرقول معروف بين الاصحاب كه حكومت منصب امام ٧ يا نايب خاصّ يا عامّ
است. (تويسركانى)
[٢] محتاج به مراجعه است. (صدر)
[٣] با وجود امام ٧ يا نايب امام مشكل است. (يزدى)