جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ١٢١ - فصل اقامت بعد از اذان سنت مؤكد است
در آن واجب مىداند[١]. و بعضى[٢] از مجتهدين [١] حرف زدن را بعد از «قد قامت الصلاة» حرام مىدانند[٣] مگر حرفى كه به نماز تعلّق داشته باشد، مثل التماس كردن حاضران از شخصى عادل كه پيشنمازى ايشان كند، يا امر كردن مأمومين را به آنكه صفهاى خود را راست بدارند، و مانند اين.
و بدان كه هر گاه شخصى اذان و اقامت بجا نياورده داخل نماز شود سنّت است كه نماز را قطع كند [٢] و هردو را بجا آورده نماز را از سر گيرد، و اين مشروط به پنج شرط است:
اوّل آنكه: به سهو ترك اذان و اقامت كرده باشد نه به عمد.
دوم آنكه: هنوز در ركعت اوّل باشد.
سوم آنكه: ركوع نكرده باشد.
چهارم آنكه: وقت نماز آنقدر تنگ نشده باشد كه اگر تلافى اذان و اقامت نمايدبعضى از نماز در خارج وقت واقع شود.
پنجم آنكه: لازم نيايد كه بعضى از نماز در مكان غيرمباح يا در جامه غيرمباح واقع شود، مثل آنكه صاحب خانه يا صاحب جامه گويد كه رخصت است كه دو ركعت نماز در خانه من يا در جامه من بگزارى و زياده از آن رخصت نيست [٣] در اين صورت جايز نيست كه نماز را قطع كند و بعد از گفتن اذان و اقامت نماز را از سر گيرد، به جهت
______________________________
[١]-
و متابعت اين مجتهدين احوط است. (صدر)
[٢] احوط ترك قطع نماز است. (كوهكمرهاى)
[٣] يعنى بگويد: به مقدار زمان دو ركعت نماز مرخّصى جامه بپوشى يا در خانه من باشى. (مازندرانى)
[١] سيّد مرتضى، رسائل ٣: ٢٩ و ٣٠( وجوب ايستادن در اين منبع نيست).
[٢] بعضى از نسخهها: جمعى.
[٣] شيخ طوسى، نهايه ١: ٢٨٩. شيخ مفيد، مقنعه: ٩٨. و محقّق عاملى، مدارك ٣: ٢٩٥ به سيّد مرتضى در مصباح نسبت داده است.