جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ١٠٣ - اما آن پانزده امر كه مكروه است
امّا آن هفت امر سنّت كه تعلّق به رخت مصلّى دارد:
اوّل: آنچه پوشش نماز است سفيد باشد [١].
دوم: بهترين و پاكيزهترين پوشيدنيهاى اينكس باشد.
سوم: ممزوج به ابريشم نباشد [٢].
چهارم: اگر سفيد نباشد رنگ سير نداشته باشد.
پنجم: مصلّى[١] دستار بر سر داشته باشد.
ششم: دستارى كه در آن نمازگزار تحتالحنك داشته باشد.
هفتم: در نعل عربى نماز گزاردن.
امّا آن پانزده امر كه مكروه است:
اوّل: در جامه مصوّر[٢] نماز كردن.
دوم: بر جانمازِ ابريشمى نماز گزاردن [٣].
سوم: در لباس سياه نماز كردن، مگر دستار و مسحى[٣] كه نماز كردن در اين هردو اگر سياه باشد مكروه نيست [٤].
چهارم: در لباسى كه كافر بافته يا دوخته باشد نماز گزاردن.
پنجم: در لُنگى كه بربالاى پيراهن بسته باشند نماز كردن.
ششم: نماز كردن در رَخْتِ شخصى كه از نجاست ملاحظه نكند [٥].
هفتم: نماز كردن در رَخْتِ شخصى كه از غصب كردن مال مردم ملاحظه نكند [٦].
______________________________
[١]
بلكه مكروه است در لباس رنگ شده. (خراسانى)
[٢] استحباب اين معلوم نيست. (خراسانى)
[٣] كراهت اين معلوم نيست. (خراسانى)
[٤] در عباء سياه نيز مكروه نيست. (نخجوانى، يزدى)
[٥] اگر موجب اتّهام آن رخت به نجاست گردد. (خراسانى)
[٦] اگر موجب اتّهام آن رخت به غصب گردد. (خراسانى)
[١] نمازگزار.
[٢] عكسدار.
[٣] نوعى چكمه كه صلحا و امرا در پا مىكردند.