جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٢٨٠ - فصل دوم در بيان روزههاى مستحبى
مىسازيم:
اوّل: روزه روز مولود حضرت رسالت پناه ٦ و آن هفدهم ماه ربيعالاوّل است.
دوم: روزه روز مبعث آن حضرت، و آن بيست و هفتم رجب است.
سوم: روزه روز عيد غدير، و آن هجدهم ذى حجّه است.
چهارم: روزه سه روز از هرماه؛ يعنى پنجشنبه هفته اوّل ماه، و پنجشنبه هفته آخر ماه، و چهارشنبه اوّل دهه دوم ماه.
پنجم: روزه ايّام بيض و آن نيز سه روز است: سيزدهم، چهاردهم و پانزدهم از هر ماه.
ششم: روزه روز عرفه كه نهم ماه ذى حجّه است، به دو شرط: اوّل آنكه: محقّق باشد كه نهم ماه است. دوم آنكه: از روزه داشتن ضعف حاصل نشود به حيثيّتى كه نتواند بهفراغت بهدعا اشتغال نمايد.
هفتم: روزه روز مباهله، و آن بيست و چهارم ماه ذيحجّه است، و آن روز [١] تصدّق كردن حضرت اميرالمؤمنين على ٧ است انگشتر خود را در اثناى ركوع.
هشتم: روزه اوّل ماه ذى حجّه است تا روز نهم.
نهم: روزه كلّ ماه رجب.
دهم: روزه كلّ ماه شعبان.
يازدهم: روزه دحوالأرض است، و آن بيست و پنجم ذىقعده است.
دوازدهم: روزه نُه روز اوّل [٢] ماه محرّم است.
سيزدهم: روزه روز عاشورا، كه روز دهم محرّم است تا وقت عصر، و بعد از آن
______________________________
[١]-
يعنى روز مباهله روز تصدّق نمودن نيز هست، نه اينكه معنى مباهله تصدّق نمودن است.
(مازندرانى)
[٢] اختصاص استحباب به نه روز اوّل و جهى ندارد، بلى روزه اوّل و سوم و هفتم مستحبّ مؤكّد است. (خراسانى)