جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٣٦٠ - ديباچه
آن، در دوازدهم ماه شوّال سنه هزار و سى و يك هجرى به جوار رحمت ايزدى پيوست، در ثانى الحال امر اشرف اعلى عزّ صدور يافت كه پانزده باب تتمّه آن كتاب سِمَتِ اتمام وصورت اختتام پذيرد، وداعى دولت قاهره «نظام بن حسين ساوجى» امتثالًا لَامره الاشرفالمطاع- لا زال نافذًا فىالأقطار والأرباع- شروع دراتمام آننموده، واللَّه الموفِّق للإتمام والميسّرِ لِلاختتام، كه منظور نظر كيميا اثر نوّاب همايون ارفع اقدس گردد.
باب ششم از كتاب جامع عبّاسى: در وقف كردن، و تصدّق نمودن، و قرض دادن، و بنده آزاد كردن، و با كفّار جهاد كردن.
باب هفتم: در زيارت حضرت رسالت پناه ٦ و حضرت اميرالمؤمنين ٧ و باقى حضرات ائمّه معصومين : و ايّام مولود و وفات ايشان.
باب هشتم: در بيان نذر و عهد نمودن، و سوگند خوردن، و كفّاره دادن.
باب نهم: در بيع كردن، و رهن نمودن، و شفعه گرفتن و توابع آن.
باب دهم: در بيان اجاره دادن، و عاريت نمودن، و احكام غصب و توابع آن.
باب يازدهم: در نكاح كردن به دوام و متعه و تحليل و ملك يمين.
باب دوازدهم: در طلاق و خلع، وعدّه داشتن زنان.
باب سيزدهم: در شكار كردن و شروط آن.
باب چهاردهم: در ذبح حيوانات، و حلال و حرام.
باب پانزدهم: در آداب طعام خوردن، و آب نوشيدن، و رخت پوشيدن.
باب شانزدهم: در قضا پرسيدن و شروط آن.
باب هفدهم: در اقرار كردن و وصيّت نمودن.
باب هجدهم: در قسمت كردن تركه.
باب نوزدهم: در حدودى كه در شرع مقرّر است به جهت دزدى و زنا و لواطه و سحق و غير آن.
باب بيستم: در بيان خونبهاى آدمى و خونبهاى قطع اعضاى او، و خونبهاى زخمى كه بر آدمى زنند، و خونبهاى سگ شكارى و سگ گله و سگى كه محافظت باغ و زراعت كند.