جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ١٢٧ - فصل آنچه در نماز معتبر است دوازده نوع است،
است كه در اثناى گريختن پشت بهقبله نماز بگزارد. و همچنين اگر مالك خانه شخصى را امر كند كه از خانه من بيرون رو و دَرِ خانه در طرف قبله نباشد و وقت نماز تنگ باشد، امّا اگر وقت نماز تنگ نباشد نماز را در وقت گريختن و بيرون رفتن نگزارد، بلكه صبر نمايد تا وقتى كه عذر برطرف شود.
فصل آنچه در نماز معتبر است دوازده نوع است،
يا فعل است يا ترك فعل، و هريك از اين دو يا واجب است يا سنّت، و هريك از اين چهار يا به زبان است يا به دل يا به اعضا، و جميع آنچه به نماز تعلّق دارد از اين دوازده نوع بيرون نيست:
اوّل: آنچه برزبان بجا آوردن آن واجب است، مثل تكبير احرام و قراءت.
دوم: آنچه به دل بجا آوردن آن واجب است، مثل نيّت نماز.
سوم: آنچه به اعضا بجا آوردن آن واجب است، مثل ركوع و سجود.
چهارم: آنچه به زبان بجا آوردن آن سنّت است، مثل خواندن قنوت.
پنجم: آنچه به دل بجا آوردن آن سنّت است مثل به خاطر گذرانيدن معناى آنچه در نماز خوانده مىشود.
ششم: آنچه بهاعضا بجا آوردن آن سنّت است، مثلدستها برداشتن در حالقنوت.
هفتم: آنچه به زبان ترك آن واجب است مثل تكلّم كردن به دو حرف [١] كه قرآن و دعا نباشد.
هشتم: آنچه به دل ترك آن واجب است مثل قصد كردن ريا و غيره به بعضى افعال نماز.
نهم: آنچه به اعضا ترك آن واجب است، مثل دست بستن در نماز، چنانچه مذهب سنّيان است.
______________________________
[١]-
يا يك حرف با معنى. (دهكردى، يزدى)
* و زياده بر آن. (صدر)
* بلكه يك حرف با معنى نيز على الأحوط. (كوهكمرهاى)